นี้ยังไม่สำเร็จ
“พี่ศิษย์ลู่หยางนอนที่ไหนก็หลับได้”
เถาเหยาเย่พูดกับตัวเอง ไม่รู้ทำไม หัวเราะเบาๆ แล้วหาว
“วันนี้นอนเร็ว ดูท่าจะได้หลับสบาย…”
เถาเหยาเย่พลันสะดุ้ง “ไม่ถูก! มีคนวางยาพิษ!”
นางหมุนตัวจะหยิบร่มพันมายากางป้องกัน แต่กลับพบว่าพลังวิเศษในร่างเคลื่อนไหวติดขัด ยากที่จะควบคุม
นางตกใจ มีคนวางยาพิษโดยไร้สุ้มไร้เสียง เป็นใครกัน?
นี่เป็นยาพิษที่ใช้กับผู้บำเพ็ญ อีกฝ่ายรู้ว่านางเป็นผู้บำเพ็ญแต่ยังกล้าลงมือ แสดงว่าต้องเป็นผู้บำเพ็ญเช่นกัน
ในตระกูลซังมีแค่สองสามคน นอกจากหัวหน้าตระกูลซัง นางไม่เห็นว่าใครจะเป็นผู้บำเพ็ญ
เป็นหัวหน้าตระกูลซัง?
หรือว่ามีผู้บำเพ็ญที่มีขั้นสูงกว่านางจนนางตรวจไม่พบ?
พี่ศิษย์ลู่หยางเป็นอย่างไรบ้าง?
คำถามมากมายวิ่งผ่านสมองเถาเหยาเย่ในชั่วพริบตา ไม่ทันให้นางคิดละเอียด ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ นอกห้อง
ประตูเปิดออก ผู้ดูแลจางเดินอย่างมั่นใจ บนใบหน้ามีรอยยิ้มตื่นเต้นและโหดเหี้ยม
“เป็นท่าน!” เถาเหยาเย่ตาโต ไม่คิดว่าจะเป็นผู้ดูแลจาง ใจจมดิ่งทันที
ที่มองไม่ออกว่าผู้ดูแลจางเป็นผู้บำเพ็ญ แสดงว่าขั้นของผู้ดูแลจางสูงกว่านาง
ในมือผู้ดูแลจางถือมีดถลกหนัง แม้จะห่างห้าก้าวเถาเหยาเย่ก็ยังรู้สึกถึงพลังอาฆาตหนาแน่น ไม่รู้มีคนตายไปกี่คนบนมีดเล่มนี้ วิญญาณอาฆาตท่วมท้น
แสงจันทร์สะท้อนคมมีด วาววับ สว่างจ้า
ผู้ดูแลจางเลียริมฝีปาก มองเถาเหยาเย่ที่ดิ้นรนไร้ผล ราวกับมองเหยื่อที่ดุร้ายแต
