่ตกหลุมพรางแล้ว
“ผิวพรรณงามเหลือเกิน ข้าไม่เคยเห็นผิวที่ขาวผ่อง มีเส้นสายงดงามเช่นนี้มาก่อนในชีวิต”
“ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนของสำนักเวิ่นเต๋า ฆ่าเจ้าจะยุ่งยากมาก อำนาจสำนักเวิ่นเต๋าแผ่ไพศาล ข้าคนตัวเล็กๆ จะกล้าแตะต้องสำนักเวิ่นเต๋าได้อย่างไร?”
ผู้ดูแลจางพูดพลางน้ำลายไหล เช็ดน้ำลายพลางพูดว่า “แต่ผิวของเจ้างามเกินไป ทำให้ข้าอดใจไม่ไหว เสี่ยงทำเรื่องบ้าบิ่น แล้วเจ้าก็สมัครใจพักที่ตระกูลซัง โอกาสวางยาดีๆ แบบนี้ ข้าไม่คว้าไว้ก็โง่เกินไป”
ในอาหารเย็นมียาพิษ!
เห็นเถาเหยาเย่ยังดิ้นรน ผู้ดูแลจางแนะนำอย่างใจดี “อย่าดิ้นเลย ถึงเจ้าไม่โดนยาพิษ ก็ไม่ใช่คู่มือของข้า เจ้าเพิ่งเข้าขั้นสร้างฐาน แต่ข้าเป็นขั้นสร้างฐานช่วงปลาย”
แม้จะพูดเช่นนี้ แต่ผู้ดูแลจางก็ไม่ได้ประมาท ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานของสำนักเวิ่นเต๋าไม่อาจดูเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานทั่วไป!
ผู้ดูแลจางพูดเช่นนี้ เพียงไม่อยากให้เถาเหยาเย่ต่อต้าน
ยิ่งต่อต้าน หนังกับเนื้อก็ยิ่งติดแน่น ยิ่งยากที่จะถลก นี่คือประสบการณ์ที่ผ่านมา
“ผ่อนคลายสิ แค่เจ็บนิดเดียว เดี๋ยวก็ไม่กลัวแล้ว”
ผู้ดูแลจางเลียมีดถลกหนังครั้งหนึ่ง เข้าใกล้เถาเหยาเย่
ทันใดนั้น เถาเหยาเย่พลันลุกพรวด พลังวิเศษทั้งร่างไหลลื่น กำร่มพันมายา ฟาดใส่หน้าผู้ดูแลจางอย่างแรง
ผู้ดูแลจางมั่นใจในชัยชนะ โดนตีจนตั้งตัวไม่ทัน
“ทำไมเจ้าถึงไม่โดนพิษ?!”
