ับทุกคน
“ที่มันร้องเรียกจางกวนเจี๋ยว่าเป็นปีศาจ ไม่ใช่เพราะมันอยากร้อง แต่เพราะเมื่อก่อนได้ยินช่างตัดเสื้อเฟิงร้อง ‘ปีศาจ’ มันจึงเลียนแบบ พอเจอจางกวนเจี๋ย บังเอิญพูดซ้ำอีกครั้ง”
จางกวนเจี๋ยถอนหายใจโล่งอก สมกับเป็นศิษย์สำนักเวิ่นเต๋า เพิ่งมาก็ล้างมลทินให้เขาได้แล้ว
“เช่นเดียวกัน ที่มันร้อง ‘เจ้าเป็นใคร จางกวนเจี๋ยอยู่ที่ไหน?’ ก็เหมือนกัน มันไม่เข้าใจความหมายของประโยคนี้ เพียงแต่เคยได้ยินจากที่ไหนมา แล้วพูดซ้ำอย่างไร้ความหมาย”
“ไอ้นกบ้านี่ ข้าจะฆ่ามันซะ” จางกวนเจี๋ยเห็นนกแก้วแล้วโกรธจนตัวสั่น
ลู่หยางยกมือห้ามจางกวนเจี๋ย “ที่นี่ห่างจากป่าดงดิบครึ่งทวีป นกตัวนี้ไม่มีทางบินมาเองได้ แน่นอนว่าต้องมีคนพามา”
“นอกจากคนที่ว่างมากพอจะข้ามครึ่งทวีปเพื่อพานกแก้วที่นอกจากแปลกตาแล้วไม่มีประโยชน์อะไรมา ก็มีแต่สมาคมการค้าลั่วตี้จินเฉียนเท่านั้นที่จะทำเรื่องแบบนี้”
“ที่นี่มีสมาคมการค้าลั่วตี้จินเฉียนหรือไม่?”
ผู้ใหญ่บ้านส่ายหน้า “สมาคมไม่เปิดในที่กันดารเล็กๆ อย่างพวกเรา แต่ในมณฑลชวีเหอมีแห่งหนึ่ง เปิดอยู่ในย่านที่คึกคักที่สุด คนเข้าออกไม่ขาดสาย อาจเป็นไปได้ว่ามีคนซื้อมาจากสมาคม แล้วนกแก้วหนีออกมาโดยไม่ตั้งใจ”
ส่วนเรื่องนกแก้วหนีออกมาจากสมาคมการค้าลั่วตี้จินเฉียนโดยตรง นั่นเป็นไปไม่ได้แน่นอน
ลู่หยางถามต่อ “นกตัวนี้บินวนเวียนอยู่ในตำบลไท่ผิงยี่สิบวัน ไม่ไปที่อื่น บางทีเจ้าของมันอาจอยู่ที่นี่ ไม่ทราบว่า
