ผู้ใหญ่บ้านมีความเห็นอย่างไร?”
ผู้ใหญ่บ้านคิดอยู่นาน จึงพูดว่า “ทุกคนในตำบลรู้เรื่องนกปีศาจ ถ้าพูดว่ายังมีคนที่อาจไม่รู้ ก็คงเป็นตระกูลซังทางตะวันออก”
“คนตระกูลซังไม่ค่อยออกจากบ้าน ไม่อยากคุยกับใคร ได้ยินว่าเพราะหัวหน้าตระกูลซังก็เป็นผู้บำเพ็ญคนหนึ่ง ตอนหนุ่มเคยประสบความล้มเหลว วิชาตกต่ำลงมาก นับแต่นั้นก็หมดใจในการบำเพ็ญ มาใช้ชีวิตสันโดษที่นี่”
“ตระกูลซังมีฐานะร่ำรวยมาก เป็นเศรษฐีในท้องถิ่น ถ้าพูดว่าพวกเขาซื้อนกปีศาจมาจากสมาคมการค้าลั่วตี้จินเฉียน ก็เป็นไปได้”
“เช่นนั้นก็ไปถามตระกูลซังดู”
ตำบลไท่ผิงไม่ใหญ่ สามคนหนึ่งนกมาถึงหน้าประตูตระกูลซังอย่างรวดเร็ว
หลังจากเคาะประตูสักครู่ ก็มีคนมาเปิด เป็นชายวัยกลางคนไว้หนวดทรงอักษรแปด สวมชุดขุนนางดูภูมิฐาน
“เป็นผู้ใหญ่บ้านนี่เอง ไม่ทราบว่าสองท่านนี้เป็นใคร ข้าจะได้ไปแจ้งนายท่าน” ชายหนวดทรงอักษรแปดกล่าว
ลู่หยางจับปีกนกแก้วไว้ ราวกับถือไก่ที่รอฆ่าในวันตรุษ “พวกเราบังเอิญพบนกแก้วตัวนี้ สืบถามไปทั่วแล้วคิดว่าน่าจะเป็นของตระกูลซัง จึงมาสอบถาม”
ชายหนวดทรงอักษรแปดเห็นเถาเหยาเย่ก่อน ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เขาไม่เคยเห็นหญิงงามเช่นเถาเหยาเย่มาก่อน
แล้วเขาก็มองนกแก้วสีเขียว แสดงรอยยิ้มดีใจ “เป็นเช่นนั้นเอง ขอบคุณสองท่านวีรบุรุษ นี่น่าจะเป็นนกแก้วของคุณหนูข้า ตั้งแต่นกแก้วหายไป นางก็หม่นหมองทั้งวัน ทำเอาพวกเราผู้รับใช้ลำบากใจยิ่งนัก”
“หากคุณหนูรู้ว่าเจอนกแก้
