วแล้ว ไม่รู้จะดีใจเพียงใด”
ผู้ใหญ่บ้านเอียงหน้า กระซิบเบาๆ “เขาเป็นผู้ดูแลตระกูลซัง แซ่จาง ทุกครั้งที่ข้ามาตระกูลซังล้วนเป็นเขาเปิดประตู”
ผู้ดูแลจางรีบไปแจ้ง ไม่นานก็ได้คำตอบ
“นายท่านเชิญทั้งสามท่านเข้าไป”
ผ่านฉากบังตา ผ่านลานด้านนอก จากประตูที่สองไปตามระเบียงจนถึงห้องโถง จึงได้พบหัวหน้าตระกูลซัง
หัวหน้าตระกูลซังรูปร่างอ้วนท้วน บนใบหน้ามีแววหม่นหมองที่ทำให้ผู้คนห่างไกลนับพัน ไม่อยากสนทนากับใครมากนัก แต่เมื่อเห็นผู้ใหญ่บ้าน ก็ยังเห็นได้ว่าเขาค่อนข้างดีใจ
“พี่หวง นานจริงๆ ที่ไม่ได้พบกัน”
ผู้ใหญ่บ้านแซ่หวง
ทั้งสองคำนับให้กัน
หัวหน้าตระกูลซังพินิจดูนกแก้วครู่หนึ่ง พยักหน้า “อืม ไม่ผิดแน่ นี่คือนกที่ลูกสาวข้าไปซื้อจากสมาคมการค้าลั่วตี้จินเฉียนในเมือง ตอนนั้นข้าคิดว่านกบ้านี่ไม่มีค่าอะไร สมาคมตั้งราคาแพงลิบ แต่ลูกสาวข้าไม่ยอม จะซื้อให้ได้ ข้าก็เลยต้องตามใจนาง”
“ผู้ดูแลจาง เจ้าพาสองท่านวีรบุรุษไปพบเหยียน”
“ขอรับ นายท่าน”
ผู้ดูแลจางทำท่าเชิญ แล้วเรียกสาวใช้มา ให้นางรินชาให้หัวหน้าตระกูลซังและผู้ใหญ่บ้านหวง
ระหว่างทาง เถาเหยาเย่ถามลอยๆ “ผู้ดูแลจางอยู่ตระกูลซังมานานเท่าไรแล้ว?”
ผู้ดูแลจางตอบอย่างนอบน้อม “นายท่านช่วยข้าไว้ระหว่างทางที่ท่านปลีกวิเวก นับแต่นั้นข้าก็รับใช้นายท่าน นับดูเวลาก็ยี่สิบปีแล้ว ตอนนั้นคุณหนูยังไม่เกิดเลย”
“เช่นนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างท่านกับคุณหนูซังคงดีมากสินะ”
“ไม่ปิด
