จางกวนเจี๋ยก็ได้แต่เปิดประตูต้อนรับแขก ให้ทั้งสามเข้ามา
บ้านของจางกวนเจี๋ยเป็นเรือนสองชั้นสองห้อง คนอยู่คนเดียวดูโล่งมาก
จางกวนเจี๋ยอายุกว่าสี่สิบแล้ว ยังไม่แต่งงาน
การสนทนาหลีกเลี่ยงเรื่องนกปีศาจไม่ได้ จางกวนเจี๋ยพูดอย่างหงุดหงิด “นกปีศาจนั่นข้าไม
าเคยเห็นมาก่อน ใครจะรู้ว่าทำไมมันถึงเรียกชื่อข้า”
“ชาตินี้ข้าไม่เคยออกจากตำบลไท่ผิงเลย ไปไกลที่สุดก็แค่มณฑลชวีเหอ จะไปรู้จักนกปีศาจได้อย่างไร?”
“ทุกวันมีศิษย์มาถามข้า ‘อาจารย์ อาจารย์ ท่านเป็นปีศาจหรือไม่?’ แม้แต่ศิษย์ก็กลัวข้าจะกินพวกเขา ทำการบ้านตรงเวลาทุกวัน!”
“แม้แต่เพื่อนบ้านก็มาหาข้า บอกว่าเขามีศัตรูขั้นสร้างฐานอยู่ในมณฑลชวีเหอ ถามว่าข้าช่วยฆ่าคนผู้นั้นให้ได้หรือไม่ ค่าจ้างต่อรองกันได้!” จางกวนเจี๋ยพูดกัดฟันกรอด อยากประจัญบานกับนกปีศาจสักตั้ง ล้างมลทินให้ตัวเอง
เขาเป็นคนธรรมดา นกปีศาจพูดอะไรออกมาก็กลายเป็นปีศาจ ช่างไม่ยุติธรรมเลย!
พูดคุยกันไปสองชั่วยาม ทั้งสามก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์ ได้แต่ฟังจางกวนเจี๋ยบ่นว่านกปีศาจสร้างความเดือดร้อนให้ชีวิตเขามากเพียงใด
โชคดีที่ลู่หยางและเถาเหยาเย่รีบแสดงท่าทีว่าจะต้องปราบปีศาจกำจัดมาร ช่วยเหลือชาวบ้าน คืนความยุติธรรมให้จางกวนเจี๋ย เขาถึงได้หยุดบ่นพอใจ
“นกปีศาจมาอีกแล้ว!” มีคนตะโกนดังลั่นนอกบ้าน วิ่งหนีเอาชีวิตรอด หนีห่างจากนกปีศาจ
ลู่หยางและเถาเหยาเย่ได้ยินเสียงก็เก็บอาการเล่นสนุก หยิบ
