“ศิษย์พี่ลู่หยาง ข้าจำได้ว่าท่านมีรากฐานกระบี่?” เถาเหยาเย่ชำเลืองมองกระบี่โบราณที่เหน็บอยู่ที่เอวลู่หยาง และรอยด้านในฝ่ามือที่เกิดจากการฝึกกระบี่เป็นเวลานาน เพียงปีเดียวก็มีการเปลี่ยนแปลงถึงเพียงนี้ แสดงถึงความขยันขันแข็งในการฝึกกระบี่ของลู่หยาง
ลู่หยางพยักหน้า พูดอย่างถ่อมตัว “พอเรียกว่าผู้ฝึกฝนกระบี่ได้บ้าง”
ผู้บำเพ็ญแบ่งตามความถนัดจะมีหลายประเภท เช่น ผู้หลอมโอสถ ผู้ใช้ยันต์ ผู้สร้างค่ายกล ผู้ฝึกฝนร่างกาย ผู้ฝึกฝนกระบี่ เป็นต้น ในบรรดานี้ ผู้ฝึกฝนกระบี่มีพลังโจมตีแรงที่สุด ในการต่อสู้ระดับเดียวกัน ไม่มีใครอยากเผชิญหน้ากับผู้ฝึกฝนกระบี่
สิ่งที่ผู้ฝึกฝนกระบี่โด่งดังที่สุดคือกระบี่เดียวทำลายวิชาทั้งหมด ไม่ว่าเจ้าจะเก่งกาจด้านวิชาเพียงใด ข้าก็ใช้กระบี่เดียวทำลายได้
คู่ตรงข้ามของผู้ฝึกฝนกระบี่คือผู้บำเพ็ญวิถี ไม่ว่ากระบี่เจ้าจะเก่งกาจเพียงใด ข้าก็มีวิชาทั้งหมดทำลายกระบี่เดียวได้
นอกจากกระบี่เดียวทำลายวิชาทั้งหมดแล้ว ผู้ฝึกฝนกระบี่ยังมีท่ากระบี่เปิดประตูสวรรค์ กระบี่บิน และอื่นๆ ล้วนเป็นท่ากระบี่ที่มีชื่อเสียงก้องโลก
ชุดขาวดั่งหิมะ เหยียบกระบี่บิน ฝ่าคลื่นลม นี่มันลักษณะที่สง่างามเพียงใด?
ผู้บำเพ็ญต้องการอะไร หนึ่งคือความแข็งแกร่ง สองคือความเท่ และผู้ฝึกฝนกระบี่ตอบโจทย์ทั้งสองข้อได้อย่างสมบูรณ์ จึงมีผู้บำเพ็ญมากมายปรารถนาจะเป็นผู้ฝึกฝนกระบี่ แต่น่าเสียดายที่ไม่มีพรสวรรค์ด้านกระบี่ จึง
