ที่ แค่มณฑลชวีเหอปรากฏบนแผนที่ก็นับว่าดีแล้ว
เรือบินลำนี้ออกจากสำนักเวิ่นเต๋า ไปยังเมืองหลวงราชวงศ์ต้าเซี่ย มีระยะทางหลายล้านๆ ลี้ อย่าว่าแต่ตำบลไท่ผิง แม้แต่มณฑลชวีเหอในระยะทางขนาดนี้ก็เป็นเพียงจุดเล็กๆ แผนที่บันทึกชื่อไว้อย่างยากเย็น
เรือบินจะไม่จอดที่มณฑลเล็กๆ แบบนี้ หากจอดทุกที่ ความเร็วเรือบินก็จะลดลงมาก ไม่มีข้อได้เปรียบด้านความเร็วเหนือรถม้าเท่าไร
เรือบินลำนี้จะจอดเฉพาะที่สำนักเวิ่นเต๋า เมืองชิงยุน หุบเขาทงเทียน ภูเขาฝูหลง เมืองหลวง และจุดขนส่งใหญ่ๆ เท่านั้น
ลู่หยางเคยได้ยินศิษย์พี่ใหญ่พูดว่า หากต้องการลงเรือ ก็กระโดดลงไปได้เลย
ฟังแล้วขนลุก
เรือบินก็เหมือนเครื่องบินในชาติก่อน ความเร็วสูงมาก เน้นประสิทธิภาพ ข้อแตกต่างที่สำคัญที่สุดคือ ในชาติก่อนผู้โดยสารต้องรอเครื่องบินลงจอดจึงลงได้ แต่ในโลกบำเพ็ญ ผู้โดยสารจะกระโดดลงตอนไหนก็ได้ตามใจชอบ
เน้นความเป็นอิสระเปิดกว้าง
นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่หยางกระโดดเรือ ในใจตื่นเต้นมาก
อาการตื่นเต้นแสดงออกทางขาที่สั่น
นี่มันความสูงหมื่นเมตรเชียวนะ
“ศิษย์พี่ลู่หยางรู้วิธีลงเรือหรือไม่?”
“แน่นอน” ลู่หยางยืดอก ภาคภูมิใจอยู่บ้าง
ความสูงหมื่นเมตร ไม่ใช้เทคนิค กระโดดลงไปตรงๆ แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานช่วงปลายก็ต้องกลายเป็นโจ๊กเนื้อ
ลู่หยางเคยถามศิษย์พี่ใหญ่ว่าต้องลงเรืออย่างไร ศิษย์พี่ใหญ่ไม่ตอบ บอกแค่ว่าอย่าเปิดตำราหรือถามคนอื่น ให้คิดหาวิธีเอง ฝึกน
