ูดไม่ออก
เถาเหยาเย่ไม่อยากถกเถียงในหัวข้อนี้อีก เพียงสามวันที่อยู่ด้วยกัน ภาพลักษณ์ของศิษย์พี่ผู้นี้ก็พังทลายในใจนางจนหมดสิ้น
ตอนทดสอบรอบแรก นางเห็นลู่หยางทดสอบรากฐานกระบี่ ตอนนั้นลู่หยางในใจนางเป็นเหมือนกระบี่เปิดฟ้าที่เที่ยงตรง เงียบขรึม แต่ไร้สิ่งใดต้านทานได้
จบรอบสอง นางได้ยินลู่หยางเล่าวิธีผ่านด่านที่แตกต่าง รู้สึกว่าผู้ฝึกฝนกระบี่มีความคิดยืดหยุ่น อนาคตอาจมีความสำเร็จที่สูงกว่า
ตอนรอบสาม นางเหนื่อยจนแทบลืมตาไม่ขึ้น คิดว่าไม่มีใครขึ้นบันไดได้ถึงขั้นที่ห้าสิบ ตอนนั้นนางเห็นลู่หยางขึ้นถึงขั้นที่ห้าสิบ ผ่านด่านสำเร็จ ความสำเร็จของลู่หยางให้กำลังใจนางอย่างมาก นางจึงมีความมุ่งมั่นปีนต่อ ผ่านด่านได้ในที่สุด
หนึ่งปีผ่านไป พบศิษย์พี่ที่กลัวความสูงและพูดมาก
นางเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงพูดกันว่าระยะห่างสร้างความงาม
“คำนวณเวลาแล้ว ถึงเวลาลงเรือแล้ว”
ลู่หยางคลี่แผนที่ใหญ่ผืนหนึ่ง แผนที่วาดละเอียดมาก ทั้งสำนักเวิ่นเต๋า เมืองหลวงราชวงศ์ต้าเซี่ย ภูเขาแม่น้ำ เมืองสำคัญ ถ้ำสวรรค์มงคล ล้วนถูกทำเครื่องหมายไว้บนนั้น
นี่คือแผนที่หนึ่งในแปดส่วนของดินแดนกลาง
บนแผนที่ยังมีจุดแดงเล็กๆ จุดหนึ่ง เคลื่อนที่ช้ามาก หากไม่สังเกตก็คิดว่าจุดแดงอยู่นิ่งๆ
จุดแดงบ่งบอกตำแหน่งปัจจุบันของพวกเขาสองคน
นี่ไม่ใช่แผนที่ธรรมดา แต่เป็นวัตถุวิเศษที่จำเป็นสำหรับการเดินทาง
แม้แผนที่จะละเอียด แต่ตำบลไท่ผิงเล็กเกินไป ไม่ปรากฏบนแผน
