ออกแบบมาให้เจ้าบำเพ็ญ วิชาที่เหมาะกับรากฐานกระบี่มีมากมาย ข้ามีอยู่เต็มหีบ แต่ไม่มีอันไหนเหมาะกับเจ้า”
“ตั้งแต่วันนี้ ข้าจะมอบภารกิจระยะยาวให้เจ้าหนึ่งอย่าง คือสร้างวิชาขึ้นมาเอง”
ที่อวี้จือบอกให้สร้างวิชาเองไม่ใช่ให้ลู่หยางคลำทางคนเดียว นางจะคอยชี้แนะอยู่ข้างๆ แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น ความยากของมันก็เห็นได้ชัด
การสร้างวิชาเป็นสิ่งที่เหล่าผู้อาวุโสในโลกการบำเพ็ญเท่านั้นที่ทำได้
มุมปากลู่หยางกระตุก “บรรดาผู้อาวุโสที่สร้างวิชา ล้วนอยู่ในตำแหน่งที่สูงส่ง พวกท่านเข้าใจทุกขั้นอย่างทะลุปรุโปร่ง จึงมีคุณสมบัติสร้างวิชา ข้าเพิ่งนำลมปราณเข้าร่างเท่านั้น จะสร้างวิชาก็ดูจะ…”
อวี้จือตัดบทการบ่นของลู่หยาง “การสร้างวิชาไม่ได้ยากอย่างที่เจ้าคิด”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าสำนักเวิ่นเต๋ามีกฎว่า หลังจากขั้นสร้างรากฐาน ศิษย์ทุกคนต้องทำภารกิจที่ตำหนักภารกิจประกาศ เพื่อทำหน้าที่ของฝ่ายธรรมะ?”
ลู่หยางพยักหน้า เขาเคยได้ยินมา
สำนักอื่นก็มีระบบคล้ายกัน ต้องการให้ศิษย์ทำภารกิจ เพราะสำนักไม่เลี้ยงคนว่างงาน ทำประโยชน์ให้สำนักจึงจะแสดงคุณค่าของตน
แต่ห้าสำนักใหญ่ต่างออกไป พวกเขาต้องการให้ศิษย์ประกาศภารกิจ ไม่ใช่ทำประโยชน์ให้สำนัก แต่เป็นการทำประโยชน์ให้ฝ่ายธรรมะ
ห้าสำนักใหญ่นำฝ่ายธรรมะ ไม่ใช่คำพูดเลื่อนลอย
“ภารกิจทั่วไปต้องลงเขา ปราบปีศาจ ขับไล่ผี ส่งวิญญาณ และอื่นๆ ข้าไม่ชอบกลิ่นอายโลกีย์ จึงเลือกวิธีทำภารกิจอีกแบบหนึ่ง”
