สือโบราณเล่มนี้มีค่ามหาศาลแน่นอน!
ลู่หยางครุ่นคิด ผู้ฝึกฝนกระบี่ต้องมีเจตจำนงกระบี่ เขาเพิ่งเข้าสู่ขั้นฝึกลมปราณ จะฝึกเจตจำนงกระบี่อย่างไร?
เขาได้ยินว่าผู้ฝึกฝนกระบี่ยุคโบราณได้เจตจำนงกระบี่แรกจากการต่อสู้เอาชีวิตกับสัตว์ปีศาจ จากการเผชิญหน้ากับความเป็นความตาย จากการเผชิญหน้ากับเจตนาร้ายของสัตว์ปีศาจ
เช่นนั้นคำตอบก็ชัดเจน เขาต้องจินตนาการภาพสัตว์ปีศาจ เข้าใจเจตนาร้ายของสัตว์ปีศาจ เอาแต่แก่นแท้ทิ้งส่วนเลว หลอมรวมสัตว์ปีศาจนับหมื่นเป็นจุดเดียว เข้าใจเจตจำนงกระบี่ของตนเอง
แม้วิธีนี้จะยาก แต่เหมาะกับผู้มีรากฐานกระบี่อย่างเขา
เห็นได้ถึงความคาดหวังของศิษย์พี่ใหญ่ที่มีต่อเขา
“ข้าเข้าใจทั้งหมดแล้ว” ลู่หยางพยักหน้า เข้าใจเจตนาของศิษย์พี่ใหญ่
อวี้จือมองลู่หยางแวบหนึ่ง ไม่รู้ว่าเขาเข้าใจอะไร อวี้จือโบกมือ หุ่นกลก็ลากรถเต้าหู้มาอีกคันหนึ่ง
“เจ้าเข้าใจก็ดี”
“การเป็นผู้ฝึกฝนกระบี่ ต้องยึดคำว่า ‘แม่น’ เป็นหลัก กระบี่ชิงเฟิงเล่มนี้เจ้าถือไว้ให้ดี สิ่งที่เจ้าต้องทำต่อไปคือ ใช้ปลายกระบี่แกะสลักเต้าหู้ให้เป็นรูปสัตว์ปีศาจ ภาพสัตว์ปีศาจล้วนอยู่ในหนังสือ”
อวี้จือหยิบกระบี่คมกริบที่แผ่รัศมีเย็นเยียบออกมาจากมิติเก็บของ บนด้ามกระบี่สลักอักษร “ชิงเฟิง” สองตัว
ลู่หยาง “…”
เต้าหู้อีกแล้ว?
หรือว่าคืนนั้นไม่ใช่ฝันร้าย แต่เป็นนิมิต บอกใบ้ว่าในอนาคตนามธรรมของเขาจะเป็นเทพเต้าหู้?
แม่เจ้า ห้ามคิดแบบนี้
ลู่หยางรีบข
