รู้สึกว่าถูกทิ้งห่างมาก ช่องว่างในใจใหญ่เกินไป
อวี้จือไม่ตอบ หยิบเต้าหู้ก้อนหนึ่งออกมาจากมิติเก็บของ เต้าหู้นุ่มมาก สั่นสะท้านอยู่ในมือขาวผ่องของอวี้จือ ราวกับลูกโป่งที่บรรจุน้ำ
“คว่ำมือ จับมันไว้”
ลู่หยางคิดว่าไม่มีอะไรยาก ทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย จับเต้าหู้ไว้ แต่แค่ขยับนิ้วนิดหน่อย เต้าหู้ก็ถูกบีบแตก ร่วงลงพื้น
อวี้จือส่งเต้าหู้ให้ลู่หยางอีกก้อน บอกให้ทำต่อ
ลู่หยางก็ดื้อรั้น คิดว่าครั้งแรกเป็นอุบัติเหตุ ครั้งที่สองต้องไม่มีปัญหา
เต้าหู้ก็ยังถูกบีบแตก จับไว้ไม่อยู่
เมื่อล้มเหลวครั้งที่สาม ลู่หยางก็รู้ต้นตอปัญหา ตอนนี้แขนเขามีแรงมากเกินไป ควบคุมยาก อีกทั้งสิ่งของรอบตัวล้วนเป็นของที่ผู้บำเพ็ญใช้ หากเปลี่ยนเป็นของธรรมดา แม้แต่กินข้าวก็ต้องระวัง กลัวว่าพลั้งมือจะหักตะเกียบ ทำถ้วยแตก
อีกอย่าง กำลังของเขาเพิ่มขึ้นเร็วเกินไป สมองยังตามความเร็วของร่างกายไม่ทัน นิ้วกระตุกเป็นพักๆ ก็เพราะเหตุนี้
เช่นนี้แล้ว การจับเต้าหู้นุ่มราวน้ำจะง่ายได้อย่างไร
อวี้จือไม่ส่งเต้าหู้ให้ลู่หยางอีก นางคว่ำมือ จับเต้าหู้เขย่าไปมาตามใจชอบ เต้าหู้โยกเยก แต่ไม่แตก
ทันใดนั้น อวี้จือปล่อยมือ เต้าหู้ร่วงลง นางก็ใช้ความเร็วสูงจับเต้าหู้อีกครั้ง!
ลู่หยางเบิกตากว้าง จับเต้าหู้ที่กำลังร่วง ช่างยากเย็นเพียงใด?
ภายใต้กำลังของศิษย์พี่ใหญ่ เต้าหู้นุ่มนิ่มกับก้อนเหล็กไม่ต่างกัน เล่นได้ตามใจ
“การยกของหนักให้เบาเจ้าทำได้แล้ว แ
