ต่การยกของเบาให้หนัก เจ้ายังห่างไกลนัก”
ลู่หยางเงียบ เขารู้ดีว่าตอนนี้ยังห่างไกลจากการฝึกร่างกายให้สำเร็จ การบำเพ็ญเร่งไม่ได้ เมิ่งจิ่งโจวและคนอื่นๆ ล้วนได้รับการฝึกจากตระกูลมาตั้งแต่เด็ก จึงบำเพ็ญได้ทันที
จะไล่ตามคนพวกนั้นช่างยากเย็น
เขาไม่มีใครสอนมาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้ได้รับการสอนจากศิษย์พี่ใหญ่โดยตรง อีกทั้งมีของวิเศษช่วย การเติบโตก็น่าตกใจแล้ว เขามีเหตุผลอะไรจะไม่พอใจ?
ลู่หยางยังนึกถึงคำพูดของศิษย์พี่ใหญ่ นางเคยบอกว่าการบำเพ็ญเป็นเรื่องทั้งชีวิต ความเก่งกาจชั่วขณะไม่สำคัญ สำคัญที่ใครจะหัวเราะทีหลัง
ลู่หยางสูดลมหายใจลึกสองครั้ง ตระหนักว่าทัศนคติก่อนหน้านี้ผิด เขาปรับทัศนคติได้ทัน ไม่ไล่ตามความเร็วในการบำเพ็ญอีก
แล้วเขาก็เห็นศิษย์พี่ใหญ่สั่งให้หุ่นกลเข็นรถเต้าหู้มาคันหนึ่ง
