ฮวาเหลียนสังเกตเห็นความผิดปกติของยายเฒ่าฮวา
ข้าไม่รู้จักนาง แต่กลิ่นอายบนตัวนาง คล้ายกับขุมกำลังบางแห่งที่ข้าเคยสัมผัสเมื่อในอดีต กลิ่นอายของคนพวกนั้นคล้ายคลึงกับแม่หนูนี่มาก ยายเฒ่าฮวาเหมือนตกอยู่ในภวังค์ความทรงจำ
โอ้ ขุมกำลังนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน ฮวาเหลียนเริ่มสนใจ
ไม่ด้อยไปกว่าขุมกำลังของพวกเรา เผลอๆ อาจจะเหนือกว่าด้วยซ้ำ ยายเฒ่าฮวาตอบตามตรง
แข็งแกร่งขนาดนั้นเชียว น่าสนใจ ฮวาเหลียนเงยหน้าขึ้นมองสาวน้อยชุดแดงบนหลังนกด้วยความประหลาดใจ
และช่างบังเอิญ สาวน้อยชุดแดงคนนั้นก็มองลงมาทางฮวาเหลียนพอดี
สายตาทั้งสองคู่ประสานกัน แฝงไว้ด้วยความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้ง
ไม่นาน ฮวาเหลียนเป็นฝ่ายละสายตาก่อน
ฮึ ริอาจจะมาจ้องตากับคนสวยอย่างข้า สาวน้อยชุดแดงเบะปากอย่างดูแคลน
สิ้นเสียงนาง กระดาษเงินกระดาษทองจำนวนนับไม่ถ้วนก็โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า พร้อมกับเสียงร้องไห้คร่ำครวญเหมือนในงานศพ
ทุกคนเพ่งมอง… ชัดเจนเลยว่านี่มันกระดาษเงินกระดาษทองสำหรับคนตาย
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ
จากนั้น ทุกคนก็เห็นกลุ่มคนสวมชุดไว้ทุกข์เจ็ดแปดคน แบกโลงศพสีดำทะมึน เหาะข้ามภูเขามาอย่างรวดเร็ว
ซวยชะมัด ถุยซูเม่ยเอ๋อร์บนหลังนกยักษ์ ขมวดคิ้วสวยๆ แล้วถ่มน้ำ
