วันที่สองเดือนสองตามปฏิทินจันทรคติ เป็นวันที่เหมาะแก่การเดินทาง
สายฝนโปรยปรายลงมา เมื่อตกกระทบพื้นดินก็ส่งกลิ่นหอมของดิน เมื่อตกลงทะเลสาบก็เกิดระลอกคลื่นเป็นวงกระเพื่อม เมื่อตกลงบนศีรษะผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็ทำให้พวกเขาบ่นด่าเบาๆ
“ใครบอกว่าวันนี้เหมาะกับการเดินทางกัน พอออกจากบ้านก็ฝนตก” ลู่หยางบ่นอุบ รู้สึกเสียดายที่ไม่ได้เตรียมเสื้อกันฝนมา
นี่เป็นการเดินทางไกลครั้งแรกของเขา โดยไม่มีลางบอกเหตุใดๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างกะทันหัน ทำให้เขาเปียกไปทั้งตัว รองเท้าเปรอะเปื้อนโคลน เดินไปก็รู้สึกราวกับพื้นดินกำลังแกล้งตัวเอง—เขาต้องพยายามดึงเท้าออกจากหล่มโคลน
เสียงฝีเท้าดังแต๊ก ๆ ดังมาจากด้านหลัง ทำให้ลู่หยางหันไปมอง
ลู่หยางหันไปเห็นว่าเป็นรถม้าที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ บนรถไม่มีสารถี ม้าแก่ดูเหมือนจะรู้ทาง ไม่ต้องมีใครมาควบคุมมัน
“ม้าช่างวิเศษจริง” ลู่หยางอุทาน บนหน้าผากของม้าแก่มีเกล็ดหลายอันเหมือนเกล็ดงู เห็นได้ชัดว่าเป็นสัตว์อสูรสายพันธุ์แปลก
แม้เขาจะไม่รู้ราคา แต่ก็พอเดาได้ว่าม้าแก่ตัวนี้มีค่ามาก
อย่างน้อยก็เกินกำลังที่เขาจะซื้อได้แน่นอน
“ท่านผู้นี้เดินเล่นกลางสายฝน ช่างมีอารมณ์สุนทรีย์จริง ไม่ทราบว่าจะขึ้นมานั่งบนรถสักหน่อยไหม?”
เสียงหัวเราะร่าเริงของชายหนุ่มดังมาจากในรถ ลู่หยางรับน้ำใจของอีกฝ่าย รีบดึงเท้าออกจากหล่มโคลนแล้วขึ้นรถ
“รบกวนท่านแล้ว ข้าชื่อลู่หยาง” ลู่หยางระมัดระวังในการนั่งลง กลั
