วว่าน้ำฝนและโคลนบนตัวจะทำให้รถสกปรก
“เมิ่งจิ่งโจว” เจ้าของรถม้าเป็นเหมือนเสียงของเขา เป็นชายหนุ่มที่ดูสบายๆ มองโลกในแง่ดีและร่าเริง ดูเหมือนจะคุยได้กับทุกคน
“ท่านลู่ก็มาร่วมการคัดเลือกของสำนักเวิ่นเต๋าเช่นกันหรือ?”
“แค่ลองดูโชคนิดหน่อย”
เมิ่งจิ่งโจวหัวเราะ “ท่านลู่ พูดตามตรงเถอะ หากท่านแค่อยากลองดวง คงไม่มาเดินตากฝนมาที่สำนักเวิ่นเต๋าหรอก”
ลู่หยางรู้สึกละอายใจ “ใครบ้างไม่อยากเข้าสำนักเวิ่นเต๋า”
สำนักเวิ่นเต๋า หนึ่งในห้าสำนักใหญ่แห่งดินแดนกลาง มีผู้บำเพ็ญเซียนที่แข็งแกร่งมากมายนับไม่ถ้วน รุ่งเรืองถึงขีดสุด วันนี้สำนักเวิ่นเต๋ารับศิษย์ใหม่ ไม่รู้มีคนมากมายเท่าไหร่ที่อยากมาลองสักตั้ง
ลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวก็เป็นสองในจำนวนนั้น
ลู่หยางข้ามมิติมาที่ดินแดนกลาง พ่อแม่ตายตั้งแต่เขายังเล็ก เขารอดมาได้ด้วยมรดกเล็กน้อยที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ และความช่วยเหลือจากเพื่อนบ้าน
ในช่วงสิบกว่าปีที่อาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆ เขาได้ฟังนักเล่านิทานเล่าเรื่องเซียนใช้กระบี่เคาะประตูสวรรค์ ได้ยินเรื่องราวของปีศาจแม่น้ำที่อยู่ห่างออกไปห้าร้อยหลี่พลิกตัว ทำให้เกิดน้ำท่วม ได้ยินเรื่องศิษย์สำนักเซียนใช้กระบี่บินปราบปีศาจ กำจัดมารปกป้องคุณธรรม เคยเห็นนักพรตสกปรกโกงชาวบ้าน แล้วลอยขึ้นฟ้าหนีออกจากคุก ก่อนจะถูกเจ้าหน้าที่ทางการที่ลอยขึ้นฟ้าได้เช่นกันจับกลับมา
ตั้งแต่ตอนนั้นเขาก็รู้ว่า ที่นี่ไม่ใช่โลกที่เขาคุ้นเคย ไม่ใช่ราชวง
