ศ์ใดๆ ที่เขารู้จัก ที่นี่คือโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนที่ผู้คนรวมพลังไว้ในตัว
เขาอยากแสวงหาความเป็นเซียน เรียนรู้วิชาอมตะ
สำนักเวิ่นเต๋าคือจุดเริ่มต้นแรกที่เขาเลือก
การเลือกสำนักเวิ่นเต๋าไม่มีเหตุผลอื่น เพียงเพราะรอบบ้านเขาไม่มีสำนักอื่น มีแต่สำนักเวิ่นเต๋าเท่านั้น
เมื่อสำนักเวิ่นเต๋าอยู่ที่นี่ สำนักอื่นก็ไม่กล้ามาหาเรื่อง ไม่กล้าเลือกมาตั้งสำนักในละแวกใกล้เคียง
ระหว่างการสนทนา ลู่หยางได้รู้ว่าเมิ่งจิ่งโจวมาจากตระกูลผู้บำเพ็ญเซียน จึงมีความรู้เรื่องการบำเพ็ญเซียนมากกว่าลู่หยางมาก
“สำนักเวิ่นเต๋ารับศิษย์โดยมีข้อกำหนดว่าต้องเป็นสามัญชนอายุไม่เกินสิบหกปี ไม่เพียงแต่สำนักเวิ่นเต๋า สำนักใหญ่ส่วนมากก็มีข้อกำหนดแบบนี้”
“เส้นทางการบำเพ็ญเซียนยาวไกลและเต็มไปด้วยอุปสรรค ฝึกลมปราณ สร้างรากฐาน แก่นทองคำ ทารกแรกกำเนิด แปลงร่างเซียน ฝึกความว่าง รวมร่าง ข้ามพิบัติ แต่ละขั้นล้วนเป็นเส้นแบ่งที่กั้นผู้คนมากมาย สิบคนผ่านหนึ่ง ยี่สิบคนผ่านหนึ่ง บางทีร้อยคนถึงจะมีคนผ่านสักคน”
“ปัจจัยที่กำหนดความสำเร็จในการบำเพ็ญเซียนมีมากมาย เช่น โชคชะตา สติปัญญา รากฐาน… อ้อใช่ ท่านลู่ ท่านรู้หรือไม่ว่าตนเองมีรากฐานชนิดใด?”
“แม้สำนักเวิ่นเต๋าจะไม่เข้มงวดเรื่องรากฐานมากนัก แต่ถ้ารากฐานแย่เกินไปก็ไม่รับเช่นกัน”
ลู่หยางขมวดคิ้ว เขารู้จักคำว่ารากฐานจากนักเล่านิทาน แต่ไม่รู้ว่าตนเองมีรากฐานชนิดใด
“ไม่ทราบ แล้วท่านเมิ่งล่ะ?”
สีหน
