ยเห็นหญิงสาวที่งดงามถึงเพียงนี้ ส่วนลู่หยางยิ่งไม่ต้องพูดถึง หญิงที่งามที่สุดที่เขาเคยเห็นคือหญิงม่ายขายเต้าหู้ข้างบ้าน
แน่นอน ลู่หยางเป็นสุภาพบุรุษ ไม่เคยคิดไม่ดีกับหญิงม่าย
หญิงสาวเหมือนดอกบัวที่งามสง่าแต่ไม่โอ้อวด สวมชุดขาว สง่างามดั่งหยก ดวงตาสดใสฟันขาวเรียงสวย ให้ความรู้สึกราวกับอยู่คนละภพ
ที่ข้อมือขวาของนางยังมีกำไลประดับกระดิ่งทองคำ
“อวี้จือขอบคุณทั้งสองท่าน”
เสียงของหญิงสาวใสกังวานดั่งน้ำพุ ทำให้ผู้ฟังรู้สึกสบายใจ
ลู่หยางสังเกตเห็นความผิดปกติ กระซิบบอก “ท่านเมิ่ง ทำไมตัวนางแห้งสนิท จะเป็นปีศาจหรือไม่?”
ในนิทานที่เคยฟังมักมีปีศาจแปลงร่างเป็นหญิงงาม มาล่อลวงหนุ่มน้อยแข็งแรงอย่างพวกเขา
เมื่อครู่ลู่หยางเปียกปอนราวกับหนูตกน้ำ ดูน่าสมเพช แต่อวี้จือกลับไม่มีน้ำฝนแม้แต่หยดเดียว ไม่เหมือนคนที่เพิ่งเดินฝ่าฝนมาเลย
เมิ่งจิ่งโจวไม่ได้คิดมาก “อาจมีวัตถุวิเศษที่กันฝนติดตัวมา ของพวกนี้พบได้ทั่วไปในตระกูลใหญ่”
เมิ่งจิ่งโจวไม่กังวลว่าอวี้จือจะเป็นปีศาจหรือวิญญาณร้าย ที่นี่คือเขตของสำนักเวิ่นเต๋า มีปีศาจตนไหนกล้ามาก่อกวนถึงที่
“คุณหนูอวี้จือมาร่วมการทดสอบของสำนักเวิ่นเต๋าใช่หรือไม่?”
“ใช่แล้ว”
เมิ่งจิ่งโจวกระตือรือร้น “ข้าพอดีมีเนื้อหาการทดสอบของสำนักเวิ่นเต๋า ใช้เงินมากมายซื้อมาจากผู้อาวุโสของสำนัก คุณหนูอวี้จือสนใจฟังหรือไม่?”
ลู่หยางมองเมิ่งจิ่งโจวด้วยความประหลาดใจ ทำไมไม่เคยบอกข้า?
อวี้จื
