ไปไหน!” ทหารผ่านศึกพลางตะโกนอธิบาย พลางปรับพารามิเตอร์การยิงของปืนกระบอกแรกอย่างรวดเร็ว“กระสุน! เอามา!”ทหารคนหนึ่งอุ้มกระสุนปืนครกสีเขียวเข้มรูปทรงแกนหมุนวิ่งเข้ามา“เห็นไหม ครีบหางมีดินขับ ยิงไกลเท่าไหร่ ดินขับก็ใส่เยอะเท่านั้น! พวกเราจะยิงไปข้างหลังสุด ใส่ดินขับให้หมด!”ทหารผ่านศึกบรรจุดินขับเสริมสองสามชุดไว้ที่หางกระสุนอย่างชำนาญ จากนั้นก็ประคองกระสุน เล็งไปที่ปากกระบอกปืน“ทุกคนอุดหู!”เขาตะโกนประโยคสุดท้าย แล้วก็ปล่อยมือกระสุนเลื่อนลงไปตามผนังด้านในที่เรียบของท่อยิงตุ้ม!เสียงทึบที่แตกต่างจากเสียงปืนและเสียงระเบิดใดๆ ดังออกมาจากท่อยิงตัวปืนถอยหลังอย่างแรง กระแทกเข้ากับแผ่นฐานอย่างหนักกระสุนลูกหนึ่งส่งเสียงแหลมสูง พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเป็นมุมชัน วาดเส้นโค้งที่มองไม่เห็นในท้องฟ้ายามค่ำคืน บินไปยังข้างหลังสุดของฝูงซอมบี้ไกลออกไปทุกคนต่างกลั้นหายใจโดยสัญชาตญาณ ยืดคอ มองไปยังระยะไกลผ่านไปสิบกว่าวินาทีในฝูงซอมบี้ข้างหลังสุดที่อยู่ห่างจากกำแพงเกือบสามกิโลเมตร ลูกไฟขนาดใหญ่ลูกหนึ่งก็บานสะพรั่งขึ้นอย่างเงียบเชียบผ่านไปอีกสองสามวินาที เสียงระเบิดทึบถึงได้มาถึงช้าๆบึ้ม!ณ จุดตกกระทบของกระสุน ช่องว่างขนาดใหญ่เส้นผ่านศูนย์กลางเกือบสิบเมตรถูกเคลียร์ว่างในทันที ไม่ว่าจะเป็นซอมบี้ธรรมดาหรือสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่ปะปนอยู่ ก็ถูกคลื่นกระแทกและสะเก็ดระเบิดที่บ้าคลั่งฉีกเป็นชิ้นๆคลื่นอากาศจากการระเบิด ถึง
