ดๆ เธอไม่ได้สอบสวน ไม่ได้โกรธ เพียงแค่หยิบเครื่องสื่อสารที่เชื่อมต่อกับช่องสัญญาณพิเศษบนโต๊ะขึ้นมา
“ทีมคมมีดราตรี ฟังคำสั่งของฉัน”
ปลายสายมีเสียงตอบรับที่เด็ดขาดดังขึ้น “ครับ!”
“ร่วมมือกับหน่วยลาดตระเวนในเมืองทั้งหมด ปิดล้อมที่หลบภัยทั้งหมดทันที” น้ำเสียงของเย่อิงไม่เร็ว แต่คนข้างๆ กลับได้ยินความโกรธและจิตสังหารที่แฝงอยู่ในคำพูด
“เป้าหมาย ผู้ที่จงใจปล่อยข่าวลือ ทำลายขวัญกำลังใจทั้งหมด”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังให้เวลาอีกฝ่ายได้ตั้งตัว แล้วถึงได้เอ่ยออกมาสองสามคำสุดท้าย
“ไม่ต้องไต่สวน ประหาร ณ ที่เกิดเหตุ”
บรรยากาศในห้องบัญชาการลดลงถึงจุดเยือกแข็ง
ประหาร ณ ที่เกิดเหตุ
ไม่ต้องไต่สวน
สองสามคำนี้มีความหมายอะไร ทุกคนที่ได้ยินก็รู้สึกหนาวเยือก
“หัวหน้าเย่อิง…” รองผู้บัญชาการคนหนึ่งริมฝีปากขยับ อยากจะพูดอะไร แต่กลับไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
เย่อิงไม่ได้หันกลับมา สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่แผนที่อิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ พื้นที่สีแดงที่เป็นตัวแทนของฝูงซอมบี้นั้น เกือบจะสัมผัสกับแนวป้องกันชั้นนอกสุดของเมืองใหม่แล้ว
“ปฏิบัติตามคำสั่ง”
เสียงของเธอเรียบง่าย ฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร แต่ความสงบนิ่งแบบนี้ กลับยิ่งทำให้คนรู้สึกกดดัน
“ก่อนที่เจ้านายจะจากไป ได้มอบอำนาจบัญชาการสูงสุดให้ฉัน รวมถึงอำนาจในการจัดการกับภัยคุกคามทั้งหมดในเมือง”
“ตอนนี้ ฉันตัดสินว่านี่คือภัยคุกคาม”
เย่อิงหันกลับมา สายตากวา
