ตูตะวันออกของเมืองใหม่เปิดอยู่ ใครอยากจะจากไป ตอนนี้ก็ไปได้เลย พวกคุณสามารถนำอาหารและยุทโธปกรณ์ที่เป็นของตัวเองไปได้ หน่วยองครักษ์จะไม่ขวาง”
ในห้องบัญชาการ ร่างกายของเย่อิงแข็งทื่ออย่างรุนแรง เธอมองไปที่แผ่นหลังของหลินโม่ ไม่เข้าใจการตัดสินใจนี้
ทุกคนที่อยู่หน้าวิทยุกระจายเสียงอึ้งไป พวกเขามองหน้ากัน สงสัยว่าตัวเองฟังผิด
“ผมให้เวลาพวกคุณแค่สิบนาที”
“สิบนาทีต่อมา ประตูตะวันออกจะปิดถาวร”
“ถ้าพวกคุณเลือกที่จะอยู่…” เสียงของหลินโม่หยุดไปครู่หนึ่ง
“ก็หยิบอาวุธของพวกคุณขึ้นมา เตรียมตัวต่อสู้”
“ปกป้องบ้านของเรา”
วิทยุกระจายเสียงจบลง เสียงซ่าของกระแสไฟฟ้าหายไป
ความเงียบสงัดราวกับป่าช้าปกคลุมทั้งเมือง
ในที่หลบภัย ชายคนหนึ่งมองดูใบหน้าที่หวาดกลัวของคนรอบข้าง พูดเสียงเบา “พวกเราไปกันเถอะ? ซอมบี้แสนตัว จะไปต้านได้ยังไง?”
คนงานคนหนึ่งที่กำลังเช็ดประแจอยู่ข้างๆ เงยหน้าขึ้น เหลือบมองเขาหนึ่งแวบ
“ไป? แกจะไปไหนได้?”
คนงานหัวเราะเยาะ “ออกจากที่นี่ กลับไปใช้ชีวิตเหมือนหนูนั่นเหรอ? ที่นี่ คุณหลินให้ฉันกินอิ่มทุกมื้อ ทุกวันมีซุปเนื้อ เมื่อวานยังแจกบุหรี่ให้พวกเราอีก ตั้งแต่เกิดภัยพิบัติมา ฉันเพิ่งจะรู้สึกว่าตัวเองเหมือนคน อยากจะให้ฉันไปเหรอ? ไม่มีทาง!”
“ใช่แล้ว!” อีกมุมหนึ่ง ชายร่างสูงผอมคนหนึ่งลุกขึ้นยืน “คนอย่างฉัน สี่ขั้วอำนาจไม่รับ ได้แต่ร่อนเร่อยู่ในซากปรักหักพัง แต่คุณหลินไม่รังเกียจ กลับให้งานที
