าเหลืองซีด ร่างกายผอมแห้ง ใบหน้าซีดขาวจากการอยู่ในห้องนานๆ ไม่เจอแสงแดด
คนเหล่านี้คือคนมีความสามารถที่แลกเปลี่ยนมาจากสามขั้วอำนาจใหญ่คือประภาคาร, ผาหิน, รังผึ้ง
พวกเขายืนอยู่หน้าตึกใหม่เอี่ยมของสถาบันวิทยาศาสตร์ ท่าทางเกร็งๆ ถึงกับค่อนข้างขี้ขลาด
ทุกอย่างรอบตัว ไม่เหมือนกับที่ที่พวกเขาเคยอยู่เลย
ถนนที่กว้างขวางและสะอาด ปั้นจั่นที่กำลังก่อสร้างอยู่ไกลออกไป และกลิ่นอาหารที่หอมจางๆ ในอากาศ
ทั้งหมดนี้ ไม่เหมือนกับภาพดินแดนรกร้างในความทรงจำของพวกเขาเลย
“ที่นี่… คือเมืองใหม่เหรอ?” ชายร่างผอมคนหนึ่งจากผาหินพึมพำกับตัวเอง
ที่ฐานที่มั่นผาหิน เพราะพละกำลังแย่เกินไป เขาจึงถูกมองเป็นภาระมาตลอด
แต่ที่นี่ เขาเห็นทหารลาดตระเวนถึงจะสวมยุทโธปกรณ์ชั้นดี ท่าทางน่าเกรงขาม แต่สีหน้าที่มองพลเรือนกลับสงบมาก ไม่มีความรู้สึกเหนือกว่าเหมือนทหารของผาหินเลยแม้แต่น้อย
“ตามมาให้ทัน” เสียงของเย่อิงขัดจังหวะความคิดของพวกเขา
ในที่สุดกลุ่มคนก็มาถึงหน้าร้านสะดวกซื้อ
หลินโม่นั่งอยู่ที่ประตู จางหย่วนและจ้าวลี่กำลังรอคอยอย่างใจจดใจจ่ออยู่ข้างๆ
“เจ้านาย ประภาคารหกคน ผาหินสามคน รังผึ้งสี่คน รวมสิบสามคน ทั้งหมดถูกพาตัวกลับมาอย่างปลอดภัยแล้วค่ะ” เย่อิงยื่นกล่องฮาร์ดไดรฟ์โลหะกล่องหนึ่งมาให้ “นี่คือฮาร์ดไดรฟ์ที่ปราชญ์ฝากมาค่ะ”
หลินโม่รับกล่องฮาร์ดไดรฟ์มาเก็บไว้ สายตากวาดมองบุคลากรทางเทคนิคสิบสามคนที่ท่าทางตึงเครียดอยู่ที่ประ
