พแบบนี้ที่ไหนกัน
ในค่ายผู้รอดชีวิตอื่นๆ คนที่เป็นที่ต้องการมากที่สุดคือผู้ปลุกพลัง คือทหารผ่านศึกที่ยิงปืนแม่น
แต่พอมาถึงเมืองใหม่ ผู้มีอำนาจของแต่ละแผนก กลับมาทะเลาะกันหน้าดำคร่ำเครียดเพื่อแย่งชิงกลุ่มปัญญาชนที่ไม่มีแรงแม้แต่จะฆ่าไก่
…
ที่พักชั่วคราว บุคลากรทางเทคนิคของฟางโจวกำลังนั่งอยู่ด้วยกัน
ชายวัยกลางคนสวมแว่นคนหนึ่งชื่อซุนจื้อ ก่อนเกิดภัยพิบัติเป็นวิศวกรของโรงงานเคมี
“เมื่อกี้ฉันกินข้าวไปสามชาม เนื้อสองทัพพีใหญ่” ซุนจื้อเรอออกมาแล้วพึมพำกับตัวเอง “ตั้งแต่เกิดภัยพิบัติมาไม่เคยกินอิ่มขนาดนี้เลย”
“ใครจะไปเหมือนกันล่ะ” ชายหนุ่มข้างๆ หัวเราะอย่างขมขื่น “ก่อนหน้านี้ผมเป็นโปรแกรมเมอร์ ตอนนี้อินเทอร์เน็ตล่ม อุปกรณ์พัง ความสามารถที่มีอยู่ใช้ไม่ได้เลย แถมยังไม่กล้าไปเป็นทหารสู้กับซอมบี้อีก อยู่ในสภาพกึ่งอดอยากมาตลอด”
“ผมยังพอมีฝีมืออยู่บ้าง ซ่อมปืนอะไรแบบนี้” ช่างโลหะชื่ออาจารย์อู๋ถอนหายใจ “พวกคุณถึงจะลำบากจริง ความรู้สูงแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ สู้ซอมบี้ไม่ได้ก็เปล่าประโยชน์”
ทุกคนต่างเงียบไป
คนอย่างพวกเขา ที่ฟางโจวก็คือคนชายขอบ
ไม่มีพลัง ไม่มีทักษะการต่อสู้ คุณค่าเดียวที่มี ก็คือการพิสูจน์ว่าตัวเองยังหายใจอยู่
ในขณะนั้นเอง เจ้าหน้าที่ของเมืองใหม่คนหนึ่งก็ผลักประตูเข้ามา
“ทุกท่าน เชิญตามผมมาครับ”
ทุกคนมองหน้ากัน ในใจค่อนข้างกังวล แต่ก็ยังคงลุกขึ้นตามออกไป
พอออกจากประตู พวกเขาก็เห็นหลินโ
