ม่ที่ถูกชายชราสามคนล้อมอยู่ตรงกลาง และได้ยินเสียงทะเลาะที่เผ็ดร้อนนั้น
“…ภารกิจของโรงงานสรรพาวุธสำคัญที่สุด! ต้องผลิตกระสุน ผลิตปืน ขยายการผลิตระเบิดมือ ตอนนี้คุณหลินยังต้องการให้สร้างปืนใหญ่อีก ไม่มีคน จะทำยังไง!”
“พูดจาเหลวไหล! กำแพงเมืองคือรากฐานของเมืองใหม่! รากฐานไม่มั่นคง ผลิตอาวุธมากแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์!”
“ผมไม่สน ยังไงสถาบันวิทยาศาสตร์ก็ต้องการคน!” ศาสตราจารย์เฉินจิ่งใช้ไม้เท้าทุบพื้นอย่างแรง “คนมีความสามารถเป็นของมีค่า พวกคุณจะเอาพวกเขาไปทำงานหนักไม่ได้”
ซุนจื้อและหลี่รุ่ยและคนอื่นๆ ยืนอยู่ที่เดิม ฟังการโต้เถียงเหล่านั้น
ร่างกายของพวกเขาเริ่มสั่นเล็กน้อย
ทุกคำพูด เหมือนกระแสไฟฟ้าที่ฟาดเข้ามาในส่วนที่อ่อนแอที่สุดและยังเป็นส่วนที่รู้สึกต่ำต้อยที่สุดในใจของพวกเขา
พวกเขาถึงกับมีวันที่ถูกต้องการด้วย
“ไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว”
หลินโม่เอ่ยปาก ทำให้ในที่นั้นเงียบลงทันที
เขาเดินไปอยู่ตรงหน้าซุนจื้อและบุคลากรทางเทคนิคคนอื่นๆ สายตากวาดมองใบหน้าที่ตื่นเต้นและกังวลของพวกเขาไปทีละคน
“นับจากนี้เป็นต้นไป พวกคุณไม่ต้องไปทำงานจิปาถะที่ไม่เกี่ยวข้องกับความเชี่ยวชาญของพวกคุณอีกแล้ว”
เสียงของหลินโม่เรียบง่าย มีพลังที่ทำให้คนใจสงบ ทำให้อารมณ์ของซุนจื้อและคนอื่นๆ สงบลงอย่างรวดเร็ว
“วิศวกรหวัง, วิศวกรจ้าว พวกคุณเลือกคนที่ต้องการไป โรงงานกับกำแพงเมืองเป็นแกนหลักในระยะนี้ ต้องเร่งความคืบหน้า”
“ที่เหลื
