ๆ ไขมันถูกรีดออกมา ส่งเสียงฉ่าๆ กลิ่นหอมของเนื้อก็ฟุ้งกระจายในทันที
ในหม้อใหญ่ข้างๆ เป็นซุปกระดูกที่เคี่ยวจนเป็นสีขาวนวล ข้างในมีฟักเขียวและท่อนข้าวโพดพลิกไปมา
อีกด้านหนึ่ง ข้าวสวยกองเท่าภูเขาลูกย่อมๆ ถูกนึ่งจนสุก พอเปิดฝาถังไม้ ไอน้ำสีขาวที่พวยพุ่งผสมกับกลิ่นหอมของข้าว ก็ลอยเข้าจมูกโดยตรง
คนของฟางโจวสองร้อยคน ยืนอยู่อีกด้านหนึ่งของลานว่าง มองดูทุกอย่างอย่างเหม่อลอย
หลังจากลงจากรถบรรทุก พวกเขาก็ถูกพามาที่นี่
ไม่มีใครผลัก ไม่มีใครดุ
แต่ละคนได้รับชามเคลือบที่สะอาดและตะเกียบคู่หนึ่ง
จากนั้น พวกเขาก็ได้กลิ่นหอมที่ทำให้ร่างกายอ่อนระทวย
นั่นไม่ใช่กลิ่นของบิสกิตอัดแท่ง ไม่ใช่กลิ่นคาวของเนื้อกระป๋องคุณภาพต่ำ แต่เป็นกลิ่นที่ห่างหายไปนาน มีอยู่แค่ในความทรงจำ เป็นกลิ่นของอาหารที่แท้จริง
“เข้าแถว! เข้าแถวให้ดี!”
ผู้รับผิดชอบโรงอาหารถือโทรโข่งเหล็กตะโกน เสียงดัง
“วันนี้กินได้ไม่อั้น! ไม่ต้องรีบ ทุกคนมีส่วน!”
ฝูงชนเริ่มเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ พวกเขายืดคอ สายตาข้ามหัวคนข้างหน้าไป จ้องเขม็งไปที่หม้อขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเนื้อหมูที่กำลังเดือดปุดๆ
แถวหน้าสุด ชายชราผมขาวคนหนึ่ง ยื่นชามเคลือบของตัวเองออกมาอย่างสั่นเทา
พ่อครัวที่รับผิดชอบตักอาหารข้อมือขยับ หมูตุ๋นซอสแดงเต็มทัพพีก็ถูกเทลงในชาม มีทั้งเนื้อติดมันและเนื้อแดง ซอสเข้มข้น
จากนั้นก็เป็นข้าวสวย ข้าวสวยสีขาวกองพูน
สุดท้าย ก็ราดซุปเนื้อลงไปอีกห
