นึ่งทัพพี
ชายชราถือชาม สองมือสั่นระริก
เขาก้มลงมองอาหารที่กองเป็นภูเขาในชาม ในดวงตาที่ขุ่นมัว ทันใดนั้นน้ำตาร้อนๆ สองสายก็ไหลลงมา
เขาไม่ได้ขยับตัว แค่ยืนอยู่อย่างนั้น น้ำตาหยดลงไปในข้าวทีละหยด
คนข้างหลังไม่ได้เร่ง พวกเขาแค่ยืนมอง มองดูชายชรา และมองดูข้าวในชามนั้น หลายคนก็เริ่มเช็ดน้ำตาตาม
ในที่สุด ชายชราก็ยกมือขึ้น ใช้นิ้วที่เต็มไปด้วยริ้วรอย หยิบหมูสามชั้นชิ้นหนึ่งจากในชามขึ้นมา แล้วใส่เข้าไปในปากอย่างระมัดระวัง
หมูสามชั้นละลายในปาก กลิ่นหอมของไขมันระเบิดออกมาในช่องปาก
“ฮือ…”
ชายชราทนไม่ไหวอีกต่อไป นั่งยองๆ ลงกับพื้น มือหนึ่งประคองชาม อีกมือหนึ่งปิดหน้า ร้องไห้ออกมาอย่างเก็บไว้ไม่อยู่
เสียงร้องไห้นี้เหมือนเป็นสัญญาณ
คนที่ได้รับอาหาร ไม่ว่าจะเป็นชายฉกรรจ์ หรือผู้หญิงที่ผอมแห้ง หาที่ว่างนั่งลง พอตักข้าวคำแรกเข้าปาก น้ำตาก็ไหลลงมาอย่างควบคุมไม่ได้
พวกเขาร้องไห้ แต่ก็ยังคงยัดอาหารเข้าปากอย่างเอาเป็นเอาตาย กลัวว่านี่จะเป็นแค่ความฝัน
ทั้งโรงอาหาร เหลือเพียงเสียงเคี้ยว และเสียงร้องไห้แห่งความสุขที่ถูกกดไว้
ซาโซริและคนสนิทสองสามคนของเขายืนอยู่ไม่ไกล มองดูภาพนี้แล้วก็เงียบไป
“พี่ซาโซริ… นี่…”
ลูกกระเดือกของทหารผาหินคนหนึ่งขยับไปมา เสียงแห้งเล็กน้อย
ซาโซริไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่หยิบบุหรี่จากกระเป๋าออกมาจุด แล้วสูบเข้าไปลึกๆ
ท่ามกลางควันบุหรี่ สีหน้าของเขาดูซับซ้อน
คนเป็น เขาเคยเห็น
คนตาย เขา
