้สึกอุ่นๆ จากฝ่ามือส่งผ่านมา เธอก้มลงมองของเหลวใสๆ ในแก้ว น้ำตาก็ไหลลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หยดลงไปในน้ำทีละหยด
เธอไม่ได้เศร้า แค่รู้สึกว่ามันไม่จริง
“ทุกคน พัก ณ ที่เดิม ฉันจะไปพบคุณหลิน”
กัปตันตะโกนสั่ง แล้วพาไป๋ลู่ ตรงไปยังร้านสะดวกซื้อใจกลางเมืองใหม่
หน้าประตูร้านสะดวกซื้อ หลินโม่รออยู่แล้ว
“คุณหลิน”
“กัปตัน, ไป๋ลู่ พวกคุณลำบากแล้ว”
หลังจากทักทายกันง่ายๆ หลินโม่และกัปตันก็นั่งลงตรงข้ามกัน มีฉากกั้นอากาศที่มองไม่เห็นคั่นอยู่ตรงกลาง
“การย้ายถิ่นฐานราบรื่นมาก ขอบคุณคุณหลินค่ะ”
กัปตันกล่าวขอบคุณก่อน
หลินโม่ยิ้ม “ฟางโจวเป็นกองกำลังแรกที่รวมเข้ากับเมืองใหม่ วันนี้ก็เป็นการย้ายพลเรือนชุดแรก เรื่องนี้ต้องทำให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้นจะทำให้กองกำลังอื่นเชื่อมั่นได้อย่างไร”
พูดจบ หลินโม่ก็ยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้กัปตัน
“นี่คือแผนการจัดหาที่พักเบื้องต้นสำหรับบุคลากรของฟางโจว”
เสียงของเขาเรียบเฉย ฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร
“พลเรือนทั้งหมด จัดสรรบ้านสำเร็จรูปแยกตามหน่วยครอบครัว มีน้ำไฟครบ”
“คนที่มีความสามารถในการทำงาน จัดสรรให้ไปทำงานในโรงงาน, ฟาร์ม หรือแผนกพลาธิการตามความเชี่ยวชาญ ได้รับการดูแลเหมือนกับพลเมืองของเมืองใหม่”
“คนแก่และเด็ก เมืองใหม่จะดูแลทั้งหมด”
“ตราบใดที่เมืองใหม่ยังอยู่ ตราบใดที่ฉันยังอยู่ ก็จะไม่มีใครอดอยาก!”
