อง จากร่องลึกในที่รกร้าง เคลื่อนไหวเชื่องช้า แต่มีเป้าหมายชัดเจน สุดท้ายก็กองรวมกันเป็นกำแพงที่เคลื่อนไหวได้ใจกลางถนนหลวงหมายเลข 5
นิ้วของเย่อิงเลื่อนไปบนหน้าจอ ปรับมุมมองของโดรนให้สูงขึ้น เริ่มค้นหาบริเวณรอบนอกของฝูงซอมบี้
ไม่นาน นิ้วของเธอก็หยุดลง
บนยอดเสาสัญญาณที่อยู่ห่างจากฝูงซอมบี้ประมาณหนึ่งกิโลเมตร มีร่างในเสื้อคลุมสีดำคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่
เขาเหมือนนายพรานที่อดทน มองดูกับดักที่ตัวเองวางไว้ รอคอยให้เหยื่อเข้ามาติดกับ
“ปลา ติดเบ็ดแล้ว”
เสียงของเย่อิงดังผ่านช่องสัญญาณเข้ารหัส กลับไปยังเมืองใหม่
“จับตาดูเขาไว้”
เสียงของหลินโม่สั้นและสงบนิ่ง
เย่อิงวางแท็บเล็ตลง หยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาอีกครั้ง ศูนย์เล็งล็อกเป้าไปที่เงาดำบนเสาสัญญาณอย่างแน่นหนา
เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า
เงาดำนั้นอดทนอย่างยิ่ง ยืนนิ่งอยู่บนยอดเสาไม่ไหวติง ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเหล็กกล้าที่เย็นเยียบ
เขากำลังรอ
รอให้ขบวนรถของฟางโจวพุ่งเข้าชนกับดักฝูงซอมบี้ที่เขาเตรียมไว้อย่างดี
น่าเสียดายที่เขาจะไม่มีวันรอได้อีกต่อไป
“ลงมือ!”
เย่อิงออกคำสั่งจู่โจมอย่างเด็ดขาด
วินาทีต่อมา ร่างหลายร่างก็กระโดดออกมาจากหลังคาตึกร้างต่างๆ
พวกเขาราวกับภูตผี เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงระหว่างอาคารร้าง ไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย จากทุกทิศทุกทาง โอบล้อมไปยังเสาสัญญาณนั้น
บนเสาสัญญาณ เงาดำนั้นเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอันตราย
เขาหันกลับมาทันที ไม่ส
