บทที่ 150 – ประหารต่อหน้าสาธารณะ! การตัดสินใจของกัปตัน!
ร่างกายของไห่ซานเต๋อแข็งทื่อ เขามองหลานสาวของตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ คำถามนั้นเหมือนเข็มเย็นเยียบที่แทงเข้ามาในหัวใจของเขา
“อาเหยา แก…”
เสียงของเขาแห้งผาก เจือไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธที่ถูกสงสัย
“แกสงสัยข้าเหรอ?”
กัปตันไม่ได้หลบสายตาของเขา ใบหน้าของเธอภายใต้แสงไฟดูมีมิติคมชัด หาอารมณ์ส่วนเกินไม่เจอแม้แต่น้อย
“ลุงสาม หนูไม่อยากสงสัยใคร แต่การกระทำของหลิวฟู่ ทำให้หนูจำต้องสงสัย”
คำพูดของกัปตันเรียบเฉย แต่กลับทำให้ไห่ซานเต๋อพูดไม่ออก
ใช่ หลิวฟู่
พี่น้องที่ติดตามเขามาสิบกว่าปี คลานออกมาจากกองซากศพด้วยกัน เมื่อสักครู่ยังคุกเข่าอยู่บนพื้น ร้องไห้ฟูมฟายถึงการทรยศของตัวเอง
ความโกรธของไห่ซานเต๋อเหมือนถูกน้ำเย็นราดดับ เหลือเพียงความสิ้นหวังและความเศร้าสลดที่ไร้ที่สิ้นสุด
เขาล้มตัวลงนั่งบนโซฟา ใช้สองมือปิดหน้า
เขาสาบานต่อฟ้าดินได้ว่าไม่ได้ทรยศฟางโจว
แต่คำบ่นของเขา การต่อต้านเมืองใหม่ของเขา ความไม่พอใจที่อำนาจถูกแย่งไปของเขา จะกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้หลิวฟู่ล้มลงโดยไม่รู้ตัวหรือเปล่า?
ในห้องทำงานเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของไห่ซานเต๋อ
“หลังฟ้าสาง เรียกสมาชิกฟางโจวทั้งหมดมา ฉันจะจัดการต่อหน้าสาธารณะ”
ในที่สุดกัปตันก็เอ่ยปาก เสียงไม่เจือปนด้วยอุณหภูมิใดๆ
ไห่ซานเต๋อเงยหน้าขึ้นทันที ในดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย
“อา
