เหยา! แกจะฆ่าเขาเหรอ?”
“ลุงสาม การกระทำของหลิวฟู่ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่คือการกบฏ” เสียงของกัปตันเด็ดขาด “ข่าวสารของเขาหนึ่งชิ้น อาจจะทำให้คนหลายร้อยหรือหลายพันคนต้องตายโดยไม่มีที่ฝัง”
“แต่เขาก็ติดตามพวกเรามาหลายปีแล้วนะ! เขาแค่หลงผิดไปชั่ววูบ!” ไห่ซานเต๋อดิ้นรน พยายามจะขอความเมตตาให้พี่น้องเก่า
“ไม่มีหลงผิดชั่ววูบเยอะขนาดนั้นหรอก” กัปตันเดินไปอยู่ตรงหน้าไห่ซานเต๋อ มองเขาจากมุมสูง “ข้างหลังพวกเรา คือชีวิตคนกว่าพันคนในฟางโจว”
“การทรยศใดๆ ก็ไม่ควรค่าแก่การให้อภัย!”
สายตาของกัปตันกวาดผ่านไห่ซานเต๋อ สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ประตูที่ปิดสนิทบานนั้น
“พรุ่งนี้ ก็ใช้เลือดของเขา เตือนสติคนที่ไม่สงบเสงี่ยมทุกคน”
ไห่ซานเต๋ออ้าปาก แต่สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
…
เมืองใหม่, ร้านสะดวกซื้อ
หลินโม่มองดูจุดสีเขียวที่สว่างขึ้นบนเครื่องสื่อสาร กดปุ่มเชื่อมต่อ
“คุณหลิน”
เสียงของกัปตันดังมา เจือไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ยากจะสังเกตเห็น
“จับไส้ศึกได้แล้ว”
“โอ้? เร็วจัง?”
“ผู้รับผิดชอบแผนกพลาธิการของฟางโจว เป็นคนเก่าคนแก่” น้ำเสียงของกัปตันเจือไปด้วยความเย้ยหยันตัวเอง “เป็นคนของฉันเอง”
“คุณจะจัดการยังไง” น้ำเสียงของหลินโม่เรียบเฉย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้แปลกใจกับผลลัพธ์นี้
ปลายสายเงียบไปสองสามวินาที ถึงได้มีเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง
“ฟ้าสางแล้วประหารต่อหน้าสาธารณะ”
“ดีมาก” เสียงของหลินโม่ไม่มีความผันผวนใดๆ “นี
