ผมไม่มีแรง ไม่มีฝีมือ พวกเขาต้องให้ผมไปกวาดถนน ไปล้างส้วมแน่! ผมทนใช้ชีวิตแบบนั้นไม่ได้!”
“ผมไม่อยากถูกคนชี้หน้า ไม่อยากกลายเป็นคนไร้ค่าที่ถูกคนอื่นปกครอง จากที่เคยเป็นคนสั่งการ!”
หลิวฉวนโหย่วร้องโหยหวน ระบายความกลัวที่ดำมืดที่สุดในใจออกมาทั้งหมด
เขาไม่ได้ทำเพื่อคุณธรรมอะไร ไม่ได้ทำเพื่อรากฐานของฟางโจว
เขาแค่กลัวที่จะสูญเสียทุกสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ตอนนี้ กลัวที่จะถูกกลับไปเป็นเหมือนเดิม
ไห่ซานเต๋อฟังอย่างเหม่อลอย กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกไม่หยุด
เขาเคยคิดมาตลอดว่าคนที่ติดตามเขาล้วนเป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตาย ต่อสู้เพื่อเป้าหมายเดียวกัน
แต่ตอนนี้เขาถึงได้เข้าใจว่า ใจคน ที่แท้ มันช่างเปราะบางและเห็นแก่ตัวขนาดนี้
กัปตันเพียงแค่มองดูอย่างเย็นชาตั้งแต่ต้นจนจบ ใบหน้าไม่มีความผันผวนแม้แต่น้อย
รอจนกระทั่งหลิวฉวนโหย่วร้องไห้จนหมดแรง เธอถึงได้เอ่ยปากช้าๆ
“พาเขาลงไป ขังเดี่ยว ห้ามปล่อยให้ข่าวรั่วไหลออกไป ไป๋ลู่ เรื่องนี้เธอจัดการ”
“ค่ะ!”
ไป๋ลู่โบกมือ ทหารลากหลิวฉวนโหย่วที่อ่อนปวกเปียกเหมือนกองโคลนออกไป
ในห้องทำงาน เหลือเพียงกัปตันและไห่ซานเต๋อที่สิ้นหวัง
เนิ่นนาน กัปตันก็เอ่ยปากช้าๆ
“ลุงสาม เรื่องนี้ เกี่ยวข้องกับลุงไหม”
