ขากังวลว่าจะสูญเสียอำนาจ กังวลว่าจะถูกพุ่งเป้า จึงได้ทุ่มสุดตัว
และผู้บริหารระดับสูงเหล่านั้น ล้วนเป็นคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับกัปตันมาจนถึงตอนนี้
กัปตันไม่อยากเห็นพวกเขาเดินไปถึงจุดนั้น
“หลังจากประกาศข่าวแล้ว ให้ประกาศเคอร์ฟิวในฟางโจวทันที” เสียงของหลินโม่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ไม่เจือปนด้วยอารมณ์ใดๆ
“ห้ามใครออกจากที่พักของตัวเอง ตัดช่องทางการติดต่อภายนอกที่เป็นไปได้ทั้งหมด”
“ถ้าในฟางโจวมีหนูตัวนั้นจริงๆ พอได้ยินข่าวการเปลี่ยนเส้นทาง เขาจะต้องหาทางส่ง ‘ข้อมูลสำคัญ’ นี้ออกไปแน่นอน”
“ในสถานการณ์เคอร์ฟิว การเคลื่อนไหวที่ผิดปกติใดๆ ก็จะดูเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ”
กัปตันสูดหายใจเข้าลึกๆ
“ถ้า… ถ้าเขาส่งข่าวออกไปได้จริงๆ ล่ะ?”
“ยิ่งดี” เสียงของหลินโม่เจือไปด้วยความเย็นชา “พรุ่งนี้ ผู้ปลุกพลังลึกลับคนนั้น จะนำฝูงซอมบี้ของเขา ไปรอพวกเราอยู่ที่ถนนหลวงหมายเลข 5”
“ส่วนกองกำลังหลักของเรา จะเดินทางผ่านถนนหลวงหมายเลข 3 อย่างราบรื่น”
“ถ้าไส้ศึกไม่ได้อยู่ในฟางโจว ก็แค่ทำตามแผนเดิม อีกฝ่ายกล้ามา ก็ให้มันมีมาไม่มีกลับ!”
แผนนี้เรียบง่ายและโหดเหี้ยม แต่กลับพุ่งตรงไปที่แก่นแท้
มันใช้นิสัยที่ระมัดระวังของศัตรู และยังใช้ประโยชน์จากช่องว่างของเวลาและความเสี่ยงในการส่งข้อมูล
ไม่ว่าไส้ศึกจะส่งข่าวหรือไม่ ผู้ปลุกพลังลึกลับคนนั้นจะมาหรือไม่ หลินโม่ก็มีวิธีรับมือ
“ได้” กัปตันพ่นลมหายใจออกมาคำหนึ่งอย่างหนักหน่วง “ฉัน
