จะไปจัดการเดี๋ยวนี้”
วางสาย หลินโม่ลุกขึ้น เดินไปที่หน้าร้านสะดวกซื้อ สายตามองไปยังทิศทางที่เย่อิงและคนอื่นๆ ประจำการอยู่นอกเมือง
เขาไม่ชอบเล่ห์เหลี่ยมอุบาย
แต่ถ้ามีคนยื่นกรงเล็บเข้ามาในชามข้าวของเขา เขาไม่รังเกียจที่จะหักนิ้วของอีกฝ่ายทีละนิ้ว
…
ฐานที่มั่นฟางโจว
บนลานกว้าง ผู้คนพลุกพล่าน
ผู้รอดชีวิตนับพันคนถูกเรียกมารวมตัวกันที่นี่ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความงุนงงและไม่สบายใจ ซุบซิบกันไปมา
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมอยู่ๆ ก็เรียกพวกเรามาหมดเลย?”
“ได้ยินหรือยัง วันนี้หน่วยองครักษ์ที่เมืองใหม่ส่งมาเคลียร์ทางถูกซุ่มโจมตี เสียงดังมากเลยนะ!”
“จริงเหรอ? งั้นพรุ่งนี้เรายังจะไปได้ไหม?”
ความตื่นตระหนก เหมือนโรคระบาดที่แพร่กระจายในหมู่ฝูงชน
กัปตันในวงล้อมของทหารองครักษ์ เดินขึ้นไปบนเวทีสูงที่สร้างจากตู้คอนเทนเนอร์
มองดูใบหน้าที่หวาดกลัวเบื้องล่าง ในใจก็รู้สึกซับซ้อน
เธอหยิบโทรโข่งในมือขึ้นมา เสียงจอแจบนลานกว้างค่อยๆ เงียบลง
สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เธอ
“ทุกท่าน!” เสียงของกัปตันดังผ่านโทรโข่งไปทั่วทั้งลานกว้าง ชัดเจนและทรงพลัง
“ตอนกลางวันวันนี้ หน่วยองครักษ์ของเมืองใหม่ ขณะที่กำลังเคลียร์เส้นทางการย้ายถิ่นฐานให้พวกเรา ได้เผชิญกับการโจมตีของฝูงซอมบี้ขนาดใหญ่”
ในหมู่ฝูงชนเกิดเสียงอุทานขึ้น
“ทุกคนวางใจได้ หน่วยองครักษ์ของเมืองใหม่แข็งแกร่งมาก ได้ทำลายฝูงซอมบี้ไปแล้ว” กัปตันยกมือขึ้น เป็นสัญญาณให้ทุกค
