บทที่ 145 – เป็นใครกันแน่
ปลายสายของวิทยุสื่อสาร หลังจากเย่อิงรายงานจบ ก็เงียบไปชั่วครู่
หลินโม่ยืนอยู่ที่หน้าร้านสะดวกซื้อ สีหน้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ
ผู้ปลุกพลัง
ควบคุมฝูงซอมบี้
สองวลีนี้รวมกัน หมายถึงตัวแปรขนาดใหญ่
“เย่อิง”
เสียงของหลินโม่ดังผ่านช่องสัญญาณเข้ารหัสไปถึงหูของเย่อิงอย่างชัดเจน
“เจ้านาย ฉันอยู่นี่ค่ะ”
“ประจำการอยู่ที่เดิม โดรนขยายขอบเขตการค้นหา โดยมีพื้นที่ที่พบเป้าหมายเป็นศูนย์กลาง แผ่รัศมีออกไปโดยรอบห้ากิโลเมตร หากพบการเคลื่อนไหวที่น่าสงสัย ให้รีบรายงานทันที”
“ค่ะ”
“ให้เถี่ยซานนำหน่วยที่สองกลับไปเติมเสบียงและพักผ่อนที่เมืองใหม่ หน่วยที่หนึ่งประจำการอยู่ที่เดิม ฉันจะส่งหน่วยที่สามไปสนับสนุนพวกเธอ”
“เข้าใจแล้วค่ะ!”
คำสั่งถูกส่งออกไป เครื่องยนต์คำรามขึ้นอีกครั้ง รถบางส่วนหันหัวกลับ บรรทุกหน่วยที่สองที่เพิ่งรอดตายกลับไปยังเมืองใหม่
ส่วนเย่อิงก็บัญชาการคนที่เหลือ เริ่มเคลียร์สนามรบ และสร้างแนวป้องกันชั่วคราว
เธอยืนอยู่บนหลังคารถบัญชาการ ถือกล้องส่องทางไกล กวาดสายตามองตึกที่เงียบสงัดอยู่ไกลออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า
ผู้ปลุกพลังคนนั้น ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างน่าสงสัยเกินไป
เมืองใหม่, ร้านสะดวกซื้อ
หลินโม่วางสาย ในห้องเงียบสนิท
พรุ่งนี้ คือวันที่พลเรือนชุดแรกของฟางโจวจะย้ายถิ่นฐาน
วันนี้ ก็มีคนมาหยั่งเชิงเขาบนเส้นทางที่ต้องผ่าน ด้วยฝูงซอมบี้ที่ถูกวางแผนมาอย่างดี
นี่ไม่ใช่การทดสอ
