่านวิทยุสื่อสาร
ขบวนรถบดขยี้ซากศพที่เกลื่อนกลาด พุ่งเข้าใส่หน่วยที่สองที่ถูกล้อมไว้อย่างดุเดือด
ในรถบัญชาการ สีหน้าของเย่อิงไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย
นิ้วของเธอเลื่อนไปบนแท็บเล็ตทางการทหารอย่างรวดเร็ว ปรับมุมมองของโดรนให้สูงขึ้น ข้ามสนามรบที่วุ่นวายเบื้องล่าง กวาดสายตามองกลุ่มอาคารร้างที่เงียบสงัดสองข้างทาง
ฝูงซอมบี้นี้มาแปลกเกินไป
ไม่ใช่การรวมตัวกันตามธรรมชาติแน่นอน
ต้องมีอะไรบางอย่างคอยควบคุมอยู่เบื้องหลัง
สายตาของเธอคมกริบดุจเหยี่ยว กวาดมองหลังคาและหน้าต่างที่อาจซ่อนคนอยู่ทีละนิ้ว
ทันใดนั้น นิ้วของเธอก็หยุดลง
บนหลังคาตึกร้างสูงสิบกว่าชั้นที่อยู่ห่างจากสนามรบประมาณห้าร้อยเมตร มีจุดดำที่ไม่เด่นสะดุดตาจุดหนึ่งขยับตัว
เย่อิงซูมภาพเข้าไปจนสุดทันที
นั่นคือคน!
ร่างหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีดำ สวมฮู้ด กำลังยืนนิ่งอยู่ที่ขอบหลังคา มองดูการสังหารหมู่ที่ไม่สมน้ำสมเนื้อเบื้องล่าง
เลนส์ของโดรนไม่ชัดพอ มองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย แต่ท่วงท่าที่แปลกแยกจากสภาพแวดล้อมโดยรอบ ทำให้หัวใจของเย่อิงเต้นระรัวในทันที
ในขณะนั้นเอง ร่างสีดำนั้นเหมือนจะรู้สึกตัว
เขายกหัวขึ้นทันที มองไปยังทิศทางของโดรน
วินาทีต่อมา ร่างสีดำก็เคลื่อนไหว
เขาไม่ได้เดิน ไม่ได้วิ่ง แต่กลับใช้ท่วงท่าที่ขัดกับหลักฟิสิกส์ กระโดดจากขอบหลังคาสูงสิบกว่าชั้น ไปยังตึกอีกหลังที่เตี้ยกว่าเล็กน้อยซึ่งอยู่ข้างๆ!
ระยะทางหลายสิบเมตร เขาราวกับขนนกที
