งซอมบี้ที่เคยหนาทึบ ก็ปรากฏพื้นที่ว่างรูปพัดขนาดใหญ่กว้างเกือบร้อยเมตรขึ้นมาอย่างน่าตกตะลึง
บนพื้นดินปูด้วยชั้นเนื้อบดหนาเตอะ หาซากศพที่สมบูรณ์ไม่ได้แม้แต่ร่างเดียว
“ก็ตอนนี้แหละ!” เสียงของเย่อิงดังผ่านวิทยุสื่อสารไปทั่วรถทุกคัน
“รถศึกทุกคัน! บุกเต็มกำลัง! ยิงอิสระ!”
“พลขว้างระเบิดโจมตีสลับกัน! เคลียร์ทางให้ขบวนรถ!”
กระแสธารเหล็กไหลเคลื่อนที่อีกครั้ง ปืนกลพ่นเปลวไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวออกจากช่องยิง กวาดซอมบี้ที่พยายามจะรวมตัวกันอีกครั้งล้มลงเป็นแถบๆ
พลขว้างระเบิดเปลี่ยนจากกลุ่มใหญ่เป็นกลุ่มเล็ก แบ่งเป็นกลุ่มละสามคน ขว้างสลับกันไป
พวกเขาไม่ได้ต้องการระเบิดปูพรมอีกต่อไป แต่เป็นการโจมตีแบบชี้เป้า
ตรงไหนมีซอมบี้หนาแน่น ระเบิดมือก็จะลอยไปที่นั่น
พวกเขาเหมือนป้อมปืนเคลื่อนที่ ใช้ระเบิดเปิดทางเลือดเนื้อให้กับขบวนรถทั้งขบวนอย่างแข็งกร้าว
หน่วยที่สองที่ถูกล้อมอยู่ก็ได้ยินเสียงแสงไฟและเสียงระเบิดจากระยะไกล
“กำลังเสริม! กำลังเสริมมาถึงแล้ว!”
“กูรู้แล้วว่าคุณหลินไม่ทิ้งพวกเราแน่!”
เหล่าทหารที่สิ้นหวังต่างโห่ร้องด้วยความดีใจที่รอดตาย พวกเขาลั่นไกปืน ยิงกระสุนนัดสุดท้ายใส่ซอมบี้ที่ยังคงปีนป่ายอยู่บนตัวรถ
ภายใต้การโจมตีจากทั้งภายในและภายนอก วงล้อมที่ประกอบด้วยซอมบี้นับพันตัว ก็พังทลายลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“บุกเข้าไป! ไปรวมกับหน่วยที่สอง!”
เถี่ยซานถอยกลับเข้าไปในห้องคนขับ ตะโกนลั่นผ
