พวกคุณอาจจะเคยเห็นผม หรืออาจจะเคยได้ยินแต่ชื่อ ผมชื่อหลินโม่”
“ที่เรียกพวกคุณมา ก็เพื่อเรื่องเดียว”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ทำให้หัวใจของทุกคนเต้นระรัว
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกคุณไม่ต้องไปทำงานที่ไซต์ก่อสร้างอีกแล้ว และไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารมื้อต่อไปอีก”
“สิ่งที่พวกคุณต้องทำ คือใช้สมองของพวกคุณ ทำงานให้กับเมืองใหม่”
เกิดความวุ่นวายเล็กน้อยในหมู่ฝูงชน
“ผมไม่สนว่าก่อนหน้านี้พวกคุณจะเป็นศาสตราจารย์ เป็นหมอ หรือเป็นโปรแกรมเมอร์ ที่นี่พวกคุณมีเพียงสถานะเดียว นั่นคือบุคลากรทางเทคนิค”
“ผมจะจัดหาห้องทดลอง จัดหาอุปกรณ์ จัดหาทุกสิ่งที่คุณต้องการ และสิ่งที่พวกคุณต้องทำ คือเปลี่ยนความรู้ของพวกคุณให้กลายเป็นของที่ใช้ได้”
“เข้าใจไหม?”
ฝูงชนเงียบกริบ จากนั้นก็เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่พยายามกดให้เบาลง
“จริงเหรอ? เราไม่ต้องไปขนหินแล้วจริงๆ เหรอ?”
“แล้วมีข้าวกินด้วยเหรอ? จะได้กินอิ่มไหม?”
ศาสตราจารย์เฉินจิ่งดันแว่นบนสันจมูก เดินโซเซไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
“คุณหลิน” เสียงของเขาแหบแห้งเล็กน้อย “คุณต้องการให้เราวิจัยอะไรครับ?”
หลินโม่มองไปที่เขา
“วิจัยทุกอย่าง”
เขาไม่ได้อธิบายอะไรมาก ด้วยพลังจิต ก้อนโลหะขนาดครึ่งเมตร สีดำสนิท ผิวขรุขระ ก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าบนพื้นข้างเท้าของเขา
เสียงตุ้บดังขึ้น ทำให้ทุกคนตกใจ
ของสิ่งนั้นดูเหมือนตู้เซฟที่ถูกทุบจนแบน เปลือกนอกเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนที่ไม่เป็นระเบียบและรอยไ
