หม้เกรียม ด้านหนึ่งยังมีรอยแตกขนาดใหญ่ สามารถมองเห็นแผงวงจรที่ซับซ้อนซึ่งถูกเผาไหม้อยู่ข้างใน
“นี่มันอะไรน่ะ?” มีคนร้องอุทานเสียงเบา
“เก็บมาจากกองเศษเหล็ก” หลินโม่ชี้ไปที่ก้อนโลหะก้อนนั้น
“นี่คือภารกิจแรกของพวกคุณ”
“ไปหาคำตอบมาว่ามันคืออะไร มีประโยชน์อะไร ถ้าทำได้ ก็ซ่อมมัน หรือไม่ก็ เอาของข้างในออกมา”
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่วัตถุโลหะประหลาดนั้น
โปรแกรมเมอร์หลี่ซินขยับแว่น เดินเข้าไปใกล้สองสามก้าว มองดูของสิ่งนั้นอย่างละเอียด
“วัสดุของเปลือกนอกนี่… เหมือนจะเป็นเกราะคอมโพสิตบางชนิด อินเทอร์เฟซเป็นมาตรฐานทางทหาร แต่ไม่ตรงกับรุ่นไหนที่ฉันเคยเห็นเลย” เธอพึมพำกับตัวเอง ในแววตาเป็นประกายแห่งความเชี่ยวชาญ
หวังเผิงจากบริษัทชีวเภสัชภัณฑ์ ย่อตัวลง หยิบผงสีดำที่รั่วออกมาจากรอยแตกขึ้นมาเล็กน้อย แล้วนำมาดมที่จมูก
“ไม่ใช่กลิ่นของการเผาไหม้สารอินทรีย์… เหมือนจะเป็นวัสดุพอลิเมอร์บางชนิดที่เกิดการคาร์บอไนซ์ที่อุณหภูมิสูงมาก”
กลุ่มคนที่เมื่อสักครู่ยังเต็มไปด้วยความกลัวและความไม่สบายใจ ตอนนี้กลับเหมือนถูกปลุกสัญชาตญาณบางอย่างขึ้นมา
พวกเขาล้อมรอบก้อนโลหะก้อนนั้น เริ่มพูดคุยกันเสียงเบาๆ ศัพท์เทคนิคต่างๆ หลุดออกมาจากปากของพวกเขา
“โครงสร้างระบายความร้อนนี่ ไม่เหมือนผลิตภัณฑ์สำหรับพลเรือน…”
“ดูการวางแผงวงจรนี่สิ การสำรองข้อมูลซ้ำซ้อนทำได้เกินจริงมาก ต้องเป็นมาตรฐานระดับทหารขึ้นไปแน่นอน!”
“อาจจะเป็นเครื่
