สายตาของไป๋ลู่ถูกดึงดูดในทันที
“นี่คือ…”
“โมเดลระเบิดมือ” หลินโม่หยิบขึ้นมาอันหนึ่งแล้วโยนให้เถี่ยซาน “เถี่ยซาน ทำตามที่ฉันสั่ง รีบตั้งหน่วยขว้างระเบิดขึ้นมาให้เร็วที่สุด”
“เข้าใจแล้วครับ!”
เถี่ยซานรับแท่งเหล็กที่หนักอึ้งนั้นไว้ ในแววตาเต็มไปด้วยประกายแสง ยิ้มกว้างจนปากแทบฉีก
หัวใจของไป๋ลู่หยุดเต้นไปอีกครั้ง
ระเบิดมือ!
คุณหลินเริ่มผลิตอาวุธสังหารหมู่แบบวงกว้างนี้แล้วเหรอ?
ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจ
การตัดสินใจรวมเมืองของกัปตัน สิ่งที่มองเห็นไม่ใช่แค่เพียงอาหารและกระสุนที่อยู่ตรงหน้านี้
สิ่งที่เธอมองเห็น คือความสามารถในการผลิตทางอุตสาหกรรมที่เหนือชั้นกว่ามากพอที่จะเปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์ของดินแดนรกร้างทั้งหมดได้
ปืน, กระสุน, ระเบิดมือ…
วันนี้สร้างสิ่งเหล่านี้ได้ พรุ่งนี้ก็สามารถสร้างปืนครก หรือแม้กระทั่งรถถังได้
การยึดติดอยู่กับพื้นที่เล็กๆ ของฟางโจว แล้วไปต่อกรกับพลังอำนาจแบบนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับตั๊กแตนตำข้าวที่คิดจะขวางรถม้า
“ผู้บัญชาการไป๋ลู่”
เสียงของหลินโม่ดังขึ้นอีกครั้ง
“กลับไปบอกกัปตันด้วยว่าแผนปฏิบัติการมะรืนนี้ไม่เปลี่ยนแปลง”
ไป๋ลู่สูดหายใจเข้าลึกๆ ระงับความรู้สึกปั่นป่วนในใจ
“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”
เธอไม่พูดอะไรอีก พาลูกน้องและเสบียงออกจากเมืองใหม่ไปอย่างรวดเร็ว
ระหว่างทางกลับ ไป๋ลู่นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
ในหัวเต็มไปด้วยภาพของทหารเมืองใหม่
และโมเดลระเบิดมือเหล่านั้น
สี่ขั้วอำนาจใหญ่ไม่ใช่
