มีการสังหารที่มีประสิทธิภาพสามารถไปถึงสิบห้าเมตร ส่วนรัศมีสะเก็ดระเบิดครอบคลุมสามสิบเมตร! แต่ผลลัพธ์ที่แท้จริงยังต้องทดสอบดูครับ” ใบหน้าของหวังเหวินปินเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ในแบบฉบับของนักเทคนิค
“งั้นก็ทดสอบเลย”
หลินโม่ถือระเบิดมือลูกนั้น พาหวังเหวินปินและเย่อิงขึ้นไปบนกำแพงเมืองทางตอนเหนือโดยตรง
นอกกำแพงเมือง สนามรบที่เพิ่งเคลียร์ไปเมื่อเช้ายังคงหลงเหลือคราบเลือดสีดำเป็นวงกว้าง ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าที่ไม่จางหายไป
“หาที่โล่งๆ หน่อย” หลินโม่พูดกับหวังเหวินปิน
หวังเหวินปินยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมากวาดตามองไปรอบๆ แล้วชี้ไปที่ลานจอดรถร้างแห่งหนึ่งในระยะไกล
“คุณหลิน ตรงนั้นเป็นไงครับ? ห่างจากเราประมาณสองร้อยเมตร รอบๆ ไม่มีตึกสูง สะดวกต่อการสังเกตการณ์”
“ได้”
หลินโม่เดินไปที่ขอบกำแพง
เขาไม่ได้ทำท่าขว้าง แต่แค่คลายมือออก
ระเบิดมือลูกนั้นไม่ได้ตกลงไป แต่ลอยอยู่นิ่งๆ ตรงหน้าเขา
ลูกตาของหวังเหวินปินแทบจะถลนออกมา เขารู้อยู่แล้วว่าคุณหลินเป็นผู้ปลุกพลัง แต่การได้เห็นภาพที่ขัดกับหลักฟิสิกส์ด้วยตาตัวเอง ก็ยังคงสร้างความตกตะลึงอย่างมหาศาล
ภายใต้การควบคุมของหลินโม่ ระเบิดมือลูกนั้นลอยออกจากกำแพงอย่างมั่นคง มุ่งหน้าไปยังลานจอดรถที่อยู่ไกลออกไป
หลังจากลอยออกไปได้ห้าสิบเมตร ระเบิดมือก็หยุดลง
“นับถอยหลังห้าวินาที ระวังสะเก็ดระเบิด” เสียงของหลินโม่สงบนิ่ง
ด้วยพลังจิต เขาดึงสลักนิรภัยของระเบิด
