นไปทางอีกคน
“หันปากกระบอกปืนใส่พวกเดียวกัน ถ้าฉันไม่ไปปลดปืนนายซะก่อน นายคงกะจะยิงเพื่อนร่วมรบให้ตายก่อนใช่ไหม?”
“พวกเขาไม่ตายด้วยน้ำมือของตัวกลายพันธุ์ แต่กลับต้องมาตายเพราะคนโง่ๆ แบบนี้ นายคิดว่าพวกเขาจะตายตาหลับไหม!”
ชายคนนั้นเข่าอ่อน ทรุดลงนั่งกับพื้นทันที
เถี่ยซานไม่มองพวกเขาอีก แต่หันหน้าไปหาทหารทั้งหมด
“คุณหลินบอกแล้วว่าหน่วยองครักษ์ไม่เลี้ยงคนไร้ค่า และก็ไม่เลี้ยงคนขี้ขลาด!”
“ปืนของพวกนาย กระสุนของพวกนาย ชุดทหารบนตัวพวกนาย ทั้งหมดเป็นของคุณหลิน!”
“คุณหลินให้พวกนายกินอิ่มอยู่สบาย เพื่อให้พวกนายออกไปสู้กับศัตรู ไม่ใช่ให้มายืนตัวสั่นฉี่ราดกางเกงอยู่ข้างหลัง!”
เถี่ยซานชี้ไปที่คนทั้งยี่สิบเจ็ดคน
“นับจากนี้เป็นต้นไป พวกนายถูกปลดออกแล้ว”
“ถอดเสื้อผ้าของพวกนายออก ส่งปืนของพวกนายคืนมา แล้วไสหัวไปรายงานตัวที่หน่วยก่อสร้างซะ!”
“ไม่!” ทหารที่ถูกปลดคนหนึ่งตะโกนลั่นขึ้นมาอย่างฉุนเฉียว “ผมไม่ไป! ทำไมล่ะ! ผมไม่อยากไปขุดดิน!”
“ทำไมเหรอ?”
โหวจื่อพุ่งออกมาจากข้างๆ เตะเข้าที่ท้องของชายคนนั้นเต็มแรง จนเขางอตัวเป็นกุ้ง
“ก็เพราะแกเกือบจะฆ่าคนข้างๆ แกตายยังไงล่ะ!”
โหวจื่อชี้หน้าด่าเขา
“ข้าเห็นกับตาเลย พอสัตว์ประหลาดตัวนั้นขึ้นมา แกแม่งเป็นคนแรกที่เบียดไปตรงทางเข้า จนทางถูกปิดหมด!”
“ถ้าตัวกลายพันธุ์มันบุกเข้ามาจริงๆ แกจะทำให้คนตายไปกี่คน แกเคยคิดบ้างไหม!”
“ที่ไม่ตั้งข้อหาหนีทัพให้แกก็บุญหัวเท่าไหร่
