น้าของเหล่าทหารใหม่ ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความคลั่งไคล้บูชา
สายตาที่พวกเขามองไปยังร่างทั้งสองบนกำแพงนั้นเต็มไปด้วยความปรารถนา
…
“สู้ต่อไป”
เสียงเรียบๆ ของหลินโม่ดังผ่านวิทยุสื่อสารมาถึงหูของเถี่ยซาน
เถี่ยซานสะดุ้งสุดตัว ได้สติกลับมาทันที เขาตะโกนใส่เหล่าทหารใหม่ที่ยังคงโห่ร้องกันอยู่ “มองอะไรกัน! ซอมบี้ยังไม่ตายหมด! ยิงต่อไปโว้ย!”
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้สภาพจิตใจของทหารใหม่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ในใจของพวกเขา มีเปลวไฟลุกโชนขึ้นมา
การต่อสู้ดำเนินต่อไปอีกครึ่งชั่วโมง
ในที่สุดฝูงซอมบี้นอกกำแพงเมืองก็ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น
ครั้งนี้ ปริมาณการใช้กระสุนลดลงเกือบครึ่งหนึ่งเมื่อเทียบกับรอบที่แล้ว
เหล่าทหารต่างพิงกำแพงอย่างหมดแรง แต่ไม่มีใครบ่นสักคำ
“ตรวจนับการใช้สิ้นเปลือง! เตรียมเคลียร์สนามรบ!”
เถี่ยซานเดินไปมาในแถวพลางออกคำสั่ง
ในขณะนั้นเอง เสียงของหลินโม่ก็ดังขึ้นในหูฟังของเขา
“เถี่ยซาน พวกนายมานี่หน่อย”
เถี่ยซานรีบพาโหวจื่อและสิบเอกคนอื่นๆ ไปที่ร้านสะดวกซื้อทันที
“คารวะคุณหลิน!”
ทุกคนกล่าวทักทายเสียงดังฟังชัด ท่าทางกระฉับกระเฉง
“พูดมาสิว่าการฝึกครั้งนี้ พวกนายมีความเห็นกันยังไงบ้าง” หลินโม่ไม่พูดอารัมภบทให้เสียเวลา
เถี่ยซานก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงดังกังวาน
“รายงานคุณหลิน! การฝึกรอบที่สอง พวกพี่น้องทำได้ดีกว่ารอบแรกมากครับ! การใช้กระสุนลดลงอย่างน้อยหนึ่งในสาม! ส่วนใหญ่เรียนร
