ู้การยิงเป็นชุดสั้นๆ ได้แล้ว!”
โหวจื่ออดไม่ได้ที่จะพูดเสริม “ใช่ครับ! ตอนหลังๆ เริ่มยิงเข้าที่เข้าทางแล้ว ไม่ได้ยิงมั่วซั่วเหมือนแมลงวันหัวขาดอีกต่อไป!”
สีหน้าของหลินโม่ไม่เปลี่ยนแปลง เขามองไปที่เถี่ยซาน
“ตอนที่ซอมบี้กลายพันธุ์ตัวนั้นปีนขึ้นกำแพง พวกนายกำลังทำอะไรอยู่?”
คำพูดประโยคนี้ทำเอาบรรยากาศในที่นั้นแข็งทื่อในทันที
ความภาคภูมิใจเล็กๆ ที่เพิ่งปรากฏบนใบหน้าของเถี่ยซานหายไปจนหมดสิ้น
เขาอ้าปาก แต่ก็พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
โหวจื่อเองก็หงอยไป ก้มหน้าไม่กล้าพูดอะไรอีก
ใช่แล้ว พวกเขายิงซอมบี้ธรรมดาได้ดีแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์
แค่ซอมบี้กลายพันธุ์ตัวเดียวก็เกือบทำให้แนวป้องกันทั้งหมดพังทลาย
ถ้าไม่ใช่เพราะทีมคมมีดราตรีเข้าช่วยเหลือได้ทันท่วงที ผลที่ตามมาคงยากจะคาดเดา
นี่ขนาดยังอาศัยกำแพงเมืองช่วยนะ
ถ้าหากอยู่ในที่โล่งแจ้ง…
“ตื่นตระหนก ทำอะไรไม่ถูก บางคนถึงกับทิ้งปืนเตรียมหนี” เสียงของหลินโม่เบามาก แต่กลับทำให้สิบเอกทุกคนก้มหน้าไม่กล้าสบตา
“ทหารของพวกนาย ตอนที่เผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่แท้จริง ก็ไม่ต่างอะไรกับฝูงลูกแกะที่รอถูกเชือด”
“เป็นเพราะผมฝึกพวกเขาไม่ดีเองครับ!” เถี่ยซานก้มหน้าต่ำลงไปอีก ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความละอายใจ
“เป็นปัญหาของนาย แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด” หลินโม่กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ฉันให้เย่อิงรวบรวมรายชื่อมาฉบับหนึ่ง มีรายชื่ออยู่ยี่สิบเจ็ดคน”
“คนทั้งยี่สิบเจ็ดคนนี้ ตอนที่ซอมบ
