ี้กลายพันธุ์ปรากฏตัว มีพฤติกรรมที่แย่ที่สุด บางคนยิงมั่วซั่ว บางคนหนีทัพซึ่งๆ หน้า บางคนถึงกับกลัวจนฉี่ราดกางเกง”
ทุกประโยคที่หลินโม่พูดออกมา ศีรษะของเถี่ยซานก็ยิ่งก้มต่ำลง ใบหน้าที่ดำคล้ำของเขาปรากฏร่องรอยของความละอายใจ
“คุณหลิน พวกเขา… พวกเขาแค่เพิ่งเคยเจอซอมบี้กลายพันธุ์เป็นครั้งแรก ไม่มีประสบการณ์ ให้โอกาสพวกเขาอีกครั้งเถอะครับ…”
“ในสนามรบ ศัตรูจะให้โอกาสครั้งที่สองกับนายเหรอ?” หลินโม่พูดขัดขึ้นมา
“ความตื่นตระหนกของคนคนเดียว จะทำให้คนทั้งหน่วยต้องตาย หลักการนี้ ไม่ต้องให้ฉันสอนหรอกนะ”
ริมฝีปากของเถี่ยซานขยับไปมา แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
“ปลดพวกเขาซะ” น้ำเสียงของหลินโม่เด็ดขาด “หน่วยองครักษ์ของเมืองใหม่ไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์”
“หลังจากปลดแล้ว ก็จัดให้ไปอยู่ทีมวิศวกรรม เรื่องกินอิ่มท้องไม่มีปัญหา”
“ครับ!” เถี่ยซานกำรายชื่อในมือแน่น กัดฟันรับคำ
หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ หลินโม่มองไปยังเหล่าสิบเอกที่กำลังก้มหน้าสลดอยู่ตรงหน้า
“อะไรกัน แค่นี้ก็หมดความมั่นใจแล้วเหรอ?”
หลายคนไม่กล้าพูดอะไร
“กำแพงมันเป็นของตาย แต่คนเป็นของเป็น พวกนายจะซ่อนตัวยิงปืนอยู่หลังกำแพงไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอกนะ และซอมบี้กลายพันธุ์ก็จะไม่หายไปเพียงเพราะพวกนายหวาดกลัว”
คำพูดของหลินโม่ทำให้ทุกคนเงยหน้าขึ้น
“พักหนึ่งชั่วโมง เปลี่ยนวิธีการฝึก”
“ฉันจะจัดหารถบรรทุกหนักดัดแปลงให้พวกนาย พวกนายจะต้องเข้าไปในซากเมือง
