บทที่ 124 – ไปล่อซอมบี้มาหน่อย
คำแนะนำของเย่อิง ทำให้ตาของจ้าวเป็นประกาย
เขาตบต้นขา “ผู้กองเย่อิงพูดถูก! เป็นผมที่คิดไม่รอบคอบ!”
“ความปลอดภัยต้องมาก่อน! ที่ที่คุณหลินอยู่ ต้องเป็นศูนย์กลางที่ปลอดภัยที่สุดของทั้งเมืองใหม่!”
หลินโม่มองดูทั้งสองคน สุดท้ายก็พยักหน้า
“ก็ทำตามที่เย่อิงบอก”
เขาชี้ไปยังพื้นที่รอบร้านขายของชำ “สร้างกำแพงล้อมรอบ ไม่ต้องสูงมาก สองเมตรก็พอ”
ส่วนตึกทำงานของสภาเทศบาล ก็ถูกวางแผนไว้ที่อีกด้านหนึ่งของแคมป์ ติดกับโรงงานผลิตอาวุธและพื้นที่พักอาศัย
กำแพงที่ดูเรียบง่ายนี้ ได้แยกที่พักของหลินโม่ ออกจากศูนย์กลางอำนาจในอนาคต ด้วยการแบ่งแยกทางกายภาพ
เมื่อกำหนดแผนการเสร็จ จ้าวก็ถือแบบแปลนไปจัดหาคนงานอย่างตื่นเต้น
เย่อิงยังคงอยู่ที่เดิม รายงานข้อมูลล่าสุดให้หลินโม่ฟัง
“เจ้านายคะ คนของรังผึ้งกับที่หลบภัยประภาคาร เช้านี้ก็ส่งคนมาติดต่อแล้วค่ะ”
“พวกเขาอยากจะพบคุณ เพื่อหารือเรื่องการรวม”
หลินโม่ไม่แปลกใจกับเรื่องนี้ “อยู่ในความคาดหมาย กัปตันเป็นแบบอย่างให้แล้ว พวกเขาถ้าไม่โง่ ก็รู้ว่าต้องเลือกอย่างไร”
“แต่ว่า…” เย่อิงเปลี่ยนเรื่อง “ทางฐานที่มั่นผาหิน ไม่มีเคลื่อนไหวอะไรเลยค่ะ”
เธอเปิดแผนที่บนแท็บเล็ต ชี้ไปยังตำแหน่งของฐานที่มั่นผาหิน
“พวกเขาไม่ได้ส่งคนมา และไม่ได้เสริมกำลังป้องกัน เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
“นี่ไม่ปกติมาก”
หลินโม่มองดูจุดแดงบนแผนที่ นิ้วเคาะเบาๆ บนนั้น
“ราชาหินคน
