บทที่ 125 – กระสุนมีให้ไม่อั้น ยิงให้ตาย!
ลมในทุ่งร้าง พัดกลิ่นเน่าเหม็นมา แต่ก็พัดข้ามกำแพงสูงห้าเมตรไปไม่ได้
ทหารใหม่สามร้อยคน กำปืนไรเฟิลอัตโนมัติในมือแน่น ผ่านช่องยิงที่เย็นเฉียบ จ้องเขม็งไปยังทิศทางของขอบฟ้า
ไม่มีใครพูดอะไร
มีเพียงเสียงหายใจที่หนักหน่วง และเสียงฟันกระทบกันเบาๆ เป็นครั้งคราว
กระแสน้ำสีเทาหม่นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จากเส้นเดียว กลายเป็นแผ่นที่สกปรก
ซอมบี้
ไม่ใช่ซอมบี้สองสามตัวที่เคยเห็นรอบๆ แคมป์ แต่เป็นฝูงซอมบี้ที่มองไม่เห็นปลายแถว
พวกมันเบียดเสียดกัน ส่งเสียงคำรามทุ้มๆ รวมกันเป็นเสียงรบกวนที่ทำให้ขนลุก
“เอื๊อก”
ทหารใหม่คนหนึ่งกลืนน้ำลายอย่างประหม่า เหงื่อที่ฝ่ามือทำให้พานท้ายปืนเปียกลื่น
“ยืนให้มั่น!”
เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงของเถี่ยซานดังขึ้นในทางเดินของกำแพง เขาเหมือนหมีดำที่กำลังตรวจตราอาณาเขต ตรวจสอบสภาพของทหารใหม่ใต้บังคับบัญชาทีละคน
ฝ่ามือขนาดใหญ่ ตบลงบนบ่าของทหารใหม่คนหนึ่งที่สั่นจนแทบจะจับปืนไม่อยู่
“ปากกระบอกปืนให้ตรง! เล็งให้ดี!”
“แกซ่อนอยู่หลังกำแพง ซอมบี้จะมากัดแกได้เหรอ! สั่นห่าอะไร!”
ทหารใหม่คนนั้นสะดุ้งสุดตัว ความสั่นของร่างกายก็หยุดลงอย่างน่าประหลาด
ใช่แล้ว ซอมบี้น่ากลัวก็จริง แต่พวกเขาก็ซ่อนอยู่หลังช่องยิงของกำแพง ไม่ได้สู้กับซอมบี้ตรงๆ
เถี่ยซานไม่ได้อยู่ต่อ เดินไปยังคนต่อไป
เขาเคยไปรับกัปตันกับเย่อิง ถือว่าเคยผ่านการรบจริงมาแล้ว แม้จะประหม่า แต่ก็ไ
