ม่ตื่นตระหนก
ตอนนี้เขาเป็นสิบเอก เป็นที่พึ่งของทหารใหม่กลุ่มนี้
บนบ่ายังมีอินทรธนูที่คุณหลินติดให้เองกับมือ ถ้าแม้แต่เขายังกลัว กองทัพนี้ก็พังหมด
ฝูงซอมบี้เข้ามาในระยะสามร้อยเมตรแล้ว
ทหารใหม่ถึงกับเห็นใบหน้าที่เน่าเปื่อยของพวกมัน และแสงที่สั่นไหวในเบ้าตาที่ว่างเปล่าของพวกมันได้
“จะ… ยิงไหมครับ พี่ซาน!”
ทหารใหม่คนหนึ่งถามอย่างสั่นเทา
“หุบปาก!” เถี่ยซานตะโกนกลับ “ไม่มีคำสั่ง ใครก็ห้ามยิง!”
เขาตะโกนเสร็จ ก็รีบรายงานเสียงเบาผ่านวิทยุสื่อสารที่หน้าอก
“ผู้กองเย่อิง ซอมบี้เข้ามาในระยะยิงแล้ว ขออนุญาตยิง!”
ในวิทยุสื่อสาร เสียงของเย่อิงไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ
“ระยะยังไม่พอ รอคำสั่ง”
การรอคอย ทรมานยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับความตาย
ฝูงซอมบี้เข้ามาในระยะสองร้อยเมตร
หนึ่งร้อยห้าสิบเมตร
หนึ่งร้อยเมตร!
ซอมบี้ที่อยู่หน้าสุด ถึงกับเห็นรายละเอียดของหนอนที่ไชอยู่บนตัวพวกมันได้
ในขณะที่เส้นประสาทของทหารใหม่ใกล้จะขาด เสียงของเย่อิงก็ดังมาจากวิทยุสื่อสารในที่สุด
“ยิงได้อย่างอิสระ”
“ยิง!”
เถี่ยซานใช้แรงทั้งหมด ตะโกนออกมาสองคำนี้
วินาทีต่อมา กำแพงฝั่งเหนือก็ระเบิดเสียงปืนที่หนาแน่นออกมา
ดะๆๆๆๆๆ!
เปลวไฟหลายร้อยสายพ่นออกมาจากช่องยิง สานกันเป็นม่านกระสุนแห่งความตาย
ทหารใหม่ที่ยิงปืนครั้งแรก ถูกแรงถีบที่รุนแรงของปืนไรเฟิลอัตโนมัติผลักจนร่างกายสั่นไหว กระสุนไม่รู้ว่าบินไปไหน
แต่ในไม่ช้า คนส่วนใหญ่ก็จับความรู้สึกไ
