ด้
พวกเขาประทับพานท้ายปืนแน่น กราดยิงไปยังฝูงซอมบี้ที่ถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
ซอมบี้แถวหน้าสุดเหมือนชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น ร่างกายถูกกระสุนฉีกกระชาก เลือดเนื้อและเศษกระดูกกระจัดกระจายไปทั่ว ล้มลงเป็นแถบๆ
กลิ่นดินปืนที่เข้มข้น กลบกลิ่นเน่าเหม็นในอากาศในทันที
“ยิง! ยิงให้ตาย!”
โหวจื่อตะโกนจนเสียงแหลม เขาลืมความกลัวไปแล้ว เหลือเพียงความตื่นเต้นที่ดิบเถื่อน
เขาเหนี่ยวไก มองดูหัวของซอมบี้ตัวหนึ่งระเบิดออกในสายฝนกระสุนของเขา กระแสความร้อนพุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นสู่สมอง
“มันส์! โคตรมันส์เลย!”
กำแพงกลายเป็นโรงฆ่าสัตว์
ซอมบี้ไม่มีความกลัว พวกมันเหยียบย่ำซากศพของพวกเดียวกัน พุ่งเข้ามาต่อไป
ล้มไปแถบหนึ่ง ข้างหลังก็เสริมขึ้นมาอีกแถบหนึ่ง
“แกร๊ก”
ปืนของทหารใหม่คนหนึ่งยิงไม่ออก เขานิ่งไปครู่หนึ่งถึงได้รู้ว่าแม็กกาซีนหมดแล้ว
“เปลี่ยนแม็กกาซีน! รีบเปลี่ยนแม็กกาซีน!”
เขาควานหาแม็กกาซีนสำรองที่เอวอย่างทุลักทุเล แต่เพราะประหม่าเกินไป นิ้วไม่ฟังคำสั่งเลย
เท้าข้างหนึ่งเตะเข้าที่ก้นของเขาอย่างแรง
“ไอ้ขยะ! ดูพ่อทำ!”
โหวจื่อคว้าปืนของเขามา ปลดแม็กกาซีนเปล่าออกอย่างชำนาญ เปลี่ยนอันใหม่เข้าไป ดึงคันรั้ง ทั้งกระบวนการไม่ถึงสามวินาที
“จำไว้ให้ดี! ในสนามรบช้าไปหนึ่งวินาที แกก็ต้องตาย!”
โหวจื่อยัดปืนกลับไปในมือเขา แล้วไปสั่งสอนคนต่อไป
การต่อสู้ดำเนินต่อไป
ทหารใหม่ค่อยๆ สงบลงจากความตื่นตระหนกในตอนแรก เริ่มทำตามท
