้ยวกับพวงมาลัย
ขาสองข้างบิดเบี้ยวอย่างผิดธรรมชาติ หน้าอกมีแท่งโลหะที่หักแทงอยู่ เลือดไหลออกมาจากปากไม่หยุด พร้อมกับเศษอวัยวะภายใน
เขายังไม่ตาย
และเห็นหลินโม่แล้ว
คนที่เขาทำทุกอย่าง แม้กระทั่งยอมตายไปด้วยกันเพื่อจะฆ่า ตอนนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างปลอดภัย มองลงมายังเขาจากที่สูง
รูม่านตาของหวังฮ่าวหดเล็กลงทันที ความหวาดกลัวที่ไร้ขีดจำกัดและความเกลียดชังที่ถึงขีดสุดสลับกันไปมาในแววตาของเขา
เขาอ้าปาก อยากจะตะโกน อยากจะสาปแช่ง แต่สิ่งที่พ่นออกมามีเพียงฟองเลือดมากขึ้น
“เฮือก…เฮือก…”
สีหน้าของหลินโม่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ
“หวังฮ่าว”
เสียงของหลินโม่สงบนิ่ง
ร่างกายของหวังฮ่าวสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เป็นความโกรธ และเป็นความกลัว
เขาใช้แรงเฮือกสุดท้าย เค้นคำพูดที่ขาดๆ หายๆ ออกมาจากลำคอ
“แก… ต้อง… ตายอย่าง… ทรมาน…”
ในรูม่านตาที่เลื่อนลอยของหวังฮ่าว แสงสุดท้ายก็ดับลงโดยสิ้นเชิง
หลินโม่หันหลังเดินกลับไปยังรถตู้ของตัวเอง ไม่ได้หันกลับไปมองกองเศษเหล็กนั้นอีก
ในไม่ช้า เสียงไซเรนที่แสบหูก็ดังมาจากไกลๆ ฉีกกระชากความเงียบสงบยามเย็น
รถตู้สีขาวของหลินโม่ ภายใต้การนำทางของตำรวจจราจร ขับออกจากที่เกิดเหตุอย่างช้าๆ และมั่นคง
แม้ว่านี่จะเป็นแผนฆ่าที่มุ่งเป้ามาที่หลินโม่ แต่ในทางเปิดเผยเป็นเพียงอุบัติเหตุจราจร หลินโม่จึงไม่ถูกพาไปสอบปากคำ
แน่นอนว่า ต่อให้เขาถูกพาไป ก็จะถูกส่งกลับมาทันที
นอกหน้าต่างรถ แสงสีแดงน
