บทที่ 119 – รถโม่ปูนที่ควบคุมไม่ได้
หลินโม่กินข้าวเช้าเสร็จ ก็ล็อคประตูร้านขายของชำ กลับไปที่รถตู้สีขาวธรรมดาคันนั้น โทรศัพท์ตลอดทั้งเช้า จัดการธุระที่กองอยู่มากมาย
ตอนนี้ ถึงเวลาไปซื้อของแล้ว
กำแพงเมืองของเมืองใหม่บรรจบกันเป็นเพียงขั้นตอนแรก การเสริมความสูงและความแข็งแกร่งในภายหลัง และการก่อสร้างอาคารภายใน ล้วนต้องการเสบียงจำนวนมหาศาล งานเลี้ยงฉลองเมื่อคืน ก็แทบจะใช้เนื้อสัตว์ที่เก็บไว้ในแคมป์จนหมด
หลินโม่สตาร์ตรถ ขับตรงไปยังศูนย์กระจายสินค้าวัสดุก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดชานเมือง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถตู้จอดอยู่หน้าโกดังขนาดใหญ่ที่ชื่อว่า “ซื่อไห่ วัสดุก่อสร้าง”
หลินโม่เดินเข้าไปในห้องทำงาน ผู้จัดการพุงพลุ้ยคนหนึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างอ่านหนังสือพิมพ์
“ซื้อของ” หลินโม่ตบรายการของที่เขียนสเปคและจำนวนไว้เต็มแผ่นลงบนโต๊ะ
ผู้จัดการวางหนังสือพิมพ์ลง เหลือมองรายการของอย่างไม่พอใจ สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที
“ปูนซีเมนต์พิเศษเกรดสูง สองพันตัน?”
“เหล็กเส้นเกลียวความแข็งแรงสูง สามพันตัน?”
ปากของผู้จัดการอ้าเป็นรูปตัว “O” นิ้วที่ถือรายการของสั่นเล็กน้อย เขาลุกขึ้นพรวดพราด เนื้อที่ใบหน้าย่นเป็นก้อน เผยรอยยิ้มที่กระตือรือร้นอย่างยิ่ง
“เถ้าแก่! ท่านจะสร้างสะพานข้ามทะเลเหรอครับ!”
“อย่าพูดไร้สาระ มีของไหม ส่งได้เมื่อไหร่?” หลินโม่ไม่อยากเสียเวลา
“มีครับ! ต้องมีแน่นอน!” ผู้จัดการทุบอก “ผมจะรีบติดต่อขบวนรถทันที!
